qırıntıları sataşdı. Dişlerini bir-birine berk-berk sıxıb,-Yusif size lazım deyil! Yusif heç kime lazım deyil!-deye özünden emin şekilde dedi ve eyilib qırıntılardan birini götürdü. Eli ese-ese gödekçesinin qolunu sıyırıb şüşe parçasını bileyine yaxınlaşdırdı. Gözlerini yumub pıçıltı ile-Allahım, meni bağışla.-dedi ve bileyini cızmağa başladı.
Lakin bu vaxt arxadan eşitdiyi ayaq seslerine tez şüşe parçaını arxasında gizletdi.
-Yusif, sen burada neyleyirsen?-deye Züleyxa telaşla ona baxırdı.
-Heç ne, yol deyil, dayanmışam da.
Lakin Yusifin bileyine iz salmış qan ve arxasında nese gizletmeye çalışması Züleyxanın gözünden qaçmadı. Telaşla ona teref geldi.
-Yusif, sen neylemisen? Arxanda ne gizledirsen?
-Sene ne! Çıx get, işinin dalınca!-Yusif bir-iki addım geri getdi.
-Qoluna ne olub? Neylemek isteyirdin?-lakin Züleyxa da tekidli idi.
-Sene ne?-deye Yusif sesini biraz da qaldırdı.-Çıx get de buradan!
-Elindekini mene vermemiş heç yere getmeyecem! Delilik eleme, ver bura!
-Ay qız, sen ne qanmaz adamsan? Menimle işin olmasın deyirem de! El çek, deyirem de!
-Men de deyirem ki, elindekini vermemiş heç yere getmeyecem!
-Dostlarım meni atıb, sevdiyim qız üzüme baxmır, anam-atam meni övladlıqdan silir, sen mene neyi sübut elemeye çalışırsan?
Yusif özünden ixtiyarsız ellerini yana açdı. Bunu gören Züleyxa bir göz qırpımında atılıb şüşeni onun elinden aldı. Lakin şüşe onun ovcunu emelli-başlı yaralamışdı. Bir neçe saniye içinde ovçu qanla doldu. Qorxaraq şüşeni yere atdı.
-Ay qız, sen neyledin?-telaşlanan Yusif gözleri berelmiş halda bir onun eline, bir de üzüne baxdı.
-Heç ne yoxdur, yaxşıyam.-dese de Züleyxa ağrının tesirinden esmeye başlamışdı.
-Nece yeni heç ne yoxdur? Dayan görüm,- deyib Yusif telaşla ciblerini gezdi. El yaylığını çıxarıb onun ovcuna basdı,-sene bu lazım idi?! Demedim çıx get?!-sonra etrafa boylanaraq,-Bele olmaz,-dedi,-qabaqda bir aptek olmalıdır, gedek elini sarısınlar.
-Yox, yox, lazım deyil.
-İndi sen mene qulaq as! Mene göre

<< 1 ... 290 291 [292] 293 294 ... 558 >>