ikinci bir qızın ölmeyine icaze vermerem!
Elinin kesilmesi, qanlaması indi Züleyxanın vecine bele deyildi. Sevdiyi insan yanında idi, onu sevmese de, telaşdan da olsa onun qayğısına qalırdı. Hetta bu anda ölmek bele Züleyxa üçün xoş idi.
Eli sarınan Züleyxa Yusifle birge eczaçıdan (aptekden) çıxdı. Yusif ona baxıb:
-Deyek ki, aptekdekileri yıxılmışam deye aldada bildik. Bes evdekilere ne deyeceksen?-deye soruşdu.
-Ele onlara da yıxılmışam deyecem.
-İnanacaqlar?
-Narahat olma, inanarlar.
-Kaş bele olmaya idi.-Yusif peşman şekilde başını buladı.
-Bele olmalı idi, Yusif. Allah meni ora gönderdi ki, sen günah qazanmayasan. Amma söz ver ki, bir de bele elemeyeceksen.
-Bilmirem, ele pis veziyyetdeyem ki. Dostlarım, ailem,...o,...hamı menden üz dönderib.
-Heç kim senden üz döndermeyib, hamı sene hirslidir. Biraz sebrli ol. Sebrin ve vaxtın öhdesinden gelmediyi heç ne yoxdur. Bax, mene nifret eleyen Yusif bu gün mene qarşı münasinetini deyişibse, demeli onlar da seni bağışlayacaqlar.
Yusif gözlerini yere dikib susdu. Artıq ikinci defe idi ki, Züleyxanın qarşısında özünü günahkar hiss eleyirdi. Cavabını bilse de bir sual onu yaman maraqlandırırdı. Ona göre de başını yeniden qadırıb soruşdu.
-Züleyxa, senden bir şey soruşacam, amma mene düzünü de. Sene nifret eleyen birine qarşı niye bu qeder yaxşısan?
Züleyxa bir anlıq özünü itirdi. Üreyinin yanğısı gözlerine de tesir eledi. Birteher özünü toplayıb Yusifin gözlerine baxa-baxa:
-Çünki men sene nifret elemirem.-dedi. Züleyxanın baxışları altında yeniden ezilen Yusif qerarsız şekilde etrafa boylandı. Bu onun gözlediyi cavab idi, amma esl cavabın bu olmadığını özü de yaxşı bilirdi.
-Lap yaxşı. gedek, gecdir, evdekiler narahat olar.-deye yeniden ona baxdı.

Ev telefonunun zeng sesini eşiden Sevinc başını qaldırıb qapıya doğru baxdı. Telefon bir de zeng çaldı. Anasının cavab vereceyini bildiyinden yerinden terpenmedi ve dersini oxumağa davam eledi. Heç bir deqiqe keçmedi ki, Xaver xala otağın qapısını

<< 1 ... 291 292 [293] 294 295 ... 558 >>