Sevinc onu indi görürmüş kimi soyuqqanlılıqla:
-Haradasan sen?deye soruşdu.-Nuride xala sene göre narahatdır.
-Nuride xala narahatdır, qoy o soruşsun da.-Yusif de eyni ifade ile ona cavab verdi.-Harada olduğum seni niye maraqlandırır? Bunu deyib Sevincin yanından ötüb keçmek isteyirdi ki, bileyi Sevincin gözünden qaçmadı.
-Yusif, bu nedir?-deye telaşla onun qolundan tutdu.-Neylemisen?
-Sene ne?-deyerek Yusif qolunu geri çekib getmek istedi.
-Nece yeni sene ne? Bu nedir?-lakin Sevinc onun qolunu buraxmırdı.
-Ne olduğunu belke özünden soruşasan? Bir dost kimi sene ehtiyacım var idi, amma sen tersliyine salıb telefonu açmırdın.-Yusif incimiş halda qolunu yana çekdi.
-Vallah eşitmemişem, sonradan gördüm.
-He, he, mütleq eledir.-deye Yusif kinaye ile başını yelledi.
-Dost, men sene zeng eledim, amma telefonun bağlı idi.
-Dost?-Yusif kinaye ile onun üzüne baxdı.-Biz hele de bu kelimeni işledirik?
-Yaxşı Yusif, inanmırsansa özün bilersen. Amma bir de bele delilik eleme. Birincisi günahdır, ikincisi de ki, Nurdie xala yazıqdır.
-Düz deyirsen, onsuz da ondan başqa meni fikirleşen yoxdur.
Yusif bunu deyib yeyin addımlarla yuxarı çıxdı. Özünden ixtiyarsız doluxsanan Sevinc bir elindeki, boşqaba, bir de qonuşunun qapısına baxdı. İndi heç kiminle danışası halda deyildi. Ona göre de geri-öz qapılarına qayıtdı. Onu qapıda qarşılayan anası başını bulayaraq:
-Keç içeri,-dedi ve özü boşqabı alaraq qonşu qapısına yaxınlaşdı.

Özüne her ne qeder söz verse, güclü olmağa çalışsa da Eli olanlarla razılaşa bilmir, üreyile bacarmırdı. Her şey bir yana, Ayanın hesreti onu deli eleyirdi. Bir defe, onu uzaqdan görmek üçün nelerden keçmezdi. Amma anasından keçe bilmirdi. Anadan keçmek olmazdı! Bunları düşüne-düşüne binalarına yaxınlaşdı. Amma indi eve getmek, evdekilerin irad ve meslehetlerine qulaq asmaq istemirdi. Elleri cibinde ayağını yere sürte-sürte etrafa boylandı. Birden gözü yerdeki siqaret kötüyüne sataşdı. Şeytan ağlını çelmeye başlamışdı. Qerarsız şekilde etrafa

<< 1 ... 293 294 [295] 296 297 ... 558 >>