bilmeyen Hüseyn özünü saxlaya bilmeyib qardaşına tutarlı bir sille ilişdirdi. Eli müvazinetini itirib bir-iki addım geri getdi. Lakin Hüseynin üreyi bununla da soyumadı. Qardaşının yaxasından tutub qışqıra-qışqıra:
-Bele acizsen? Bele qorxaqsan?-deye onu silkelemeye başladı. Eli dinmir, dişlerini bir-birine sıxıb yere baxırdı.-Atamız ölümün gözüne dik baxdı, ermeninin anasını ağlatdı. Sen onun oğlusan? Sence bir şehidin bele bir oğlu ola biler? Adi bir çetinlik qarşısında sehv yola geden bir oğlu ola biler? Bax, indi onun ruhu senden utanır, göylerden sene baxıb “Heyf, bele bir oğlum olacağına daş olaydı.” deyir.
Eli indi heqiqeten de özünden utanırdı. Amma üreyinin acısı onu daha çox incidirdi. Gözlerini yerden çekmeden sakit, amma ağlamsına-ağlamsına:
-Bacarmıram, özümle bacarmıram.-dedi.-Qollarımın arasında canı ile elleşmesi, iniltisi, solğun gözleri gözümün qabağından getmir. Sen heç bunları yaşamısan? Sevdiyinin gözünde ölmüsen heç? Bes onun ölmesini nece, hekimlerden eşitmisen? Heç onun üzüne hesret qalmısan? Meni qınaya bilersen, amma meni başa düşe bilmezsen.-deyirdi.
Hüeynnin elleri boşaldı. Qardaşının yaxasını buraxaraq onun boynunu qucaqladı.
-Seni başa düşmek, sene kömek elemek isteyirem. Sen menim qardaşımsa e, meger men ölmüşem? Derdini mene danış da. Niye susursan, niye hamıdan qaçırsan?
Eli derdini heç kime xüsusile de qardaşına danışa bilmezdi. Ona göre de üreyini ona berk-berk sarılıb ağlamaqla boşalda bildi.Tarixe çevrilen her yeni gün Ayanın ümidlerini daha da qırırdı. İndi qapıya daha az boylanır, gelmeyeceyini bilirdi. Amma sebebini de başa düşe bilmirdi. Diger sinif yoldaşlarının onu görmeye geldiyi halda Elinin birden-bire yoxa çıxması ona çox qeribe ve anlaşılmaz gelirdi. Ürek eleyib heç kimden de onu xeber almırdı. Asya ile Sevince olan hirsi hele soyumadığından onları dindirmir, xalası qızından soruşmağa çekinirdi. Soruşsaydı bele onun Eli ile bağlı nese bileceyine de inanmırdı.
Teneffüs. Yusif növbeti defe şansını sınamaq,

<< 1 ... 295 296 [297] 298 299 ... 558 >>