Elinin inadını qırmaq qerarına geldi. Çöle çıxan Elinin dalınca seslenerek ondan gözlemesini xahiş eledi:
-Ne üzsüz adamsan e sen?-deye Eli arxaya dönüb ağzını büzerek esebi şekilde ona baxdı.-Ne isteyirsen?
-Eli, qurban olum, qulaq as,-yaxınlaşan Yusif meyus üz ifadesi aldı,-bilirem ki, bütün günahlar mendedir. Amma vallah, billah çox peşmanam, vicdan ezabı çekirem.
-Evvel alemi bir-birine vur, hamının heyatını alt-üst ele, sonra da “vicdan ezabı çekirem.”deyib özünü temize çıxar. Daldan atılan daş topuğa deyer.
-Niye hamınız mene düşmen kimi baxırsınız? Men bele olmağını isteyerdim?
-Bax, sene el qaldırmaq isetmirem,-esebinden dişlerini ve yumruğunu möhkemce sıxan Eli özünü cilovlamağa çalışırdı,-cehennem ol gözümün qabağından!
-Yaxşı, ele olsun.-Yusif meyus şekilde başını yelledi.
Eli yeyin addımlarla oradan aralandı. Qerarsız şekilde dehlizin ortasında o teref-bu terefe boylanan Yusif ise sinfin qapısına söykenib ona baxan Züleyxanı görüb bezgin halda ellerini yana açıb qışqıra-qışqıra:
-Zülü, vallah boş söhbetdir,-dedi,-sebr de, zaman da boş söhbetdir!
Züleyxa ise bunun qarşılığında susurdu. Bilirdi ki, ne dese de Yusifi öz dediyinden döndere bilmeyecek.
Barmağındakı üzüye baxan Sevili fikir aparmışdı. Sanki barmağına üzük yox, zeherli bir ilan dolanmışdı. Amma bundan da böyük ilanın boğazına dolanıb onu zerre-zerre zeherleyeceyi gün de uzaqda deyildi. Lakin onun pencereye söykenib hesretle ona baxan İsmayıldan xeberi yox idi. İsmayıl arabir derinden köks ötürerek öz-özüne danışırdı.
-Heyatımı zülmete dönderdin, Ağlayan Güneş. İndi neinki seni sevmek, sene baxmaq da haramdır mene.
Bu vaxt Kenan ona yaxınlaşıb onunla paralel söykendi. İsmayılın baxdığı istiqamete baxa-baxa:
-Bize ele bele uzaqdan baxmaq qalacaq.-dedi.-Bu sinfin oğlanları emelli-başlı qarğışa düşüb.
-Qarğış?-İsmayıl ona baxıb kinaye ile gülümsündü.-Belke göze gelmişik?
-Yox e, ne göz? Ne gördük ki, ne de göze gelek?
-Belke bu işler heç bizlik deyil? Belke sevgi doğrudan da

<< 1 ... 296 297 [298] 299 300 ... 558 >>