heyatını yaşasın.
-Maşallah, lap psixoloq olmusan ki. Nigar müellimeye de, seni yanına kömekçi götürsün.
-Onun zehmetini itire bilmerem. O olmasaydı, nece olardı, bilmirem. Çox yaxşı insandır.
Keremin ondan danışarken gülümsediyini gören Eli özünden ixtiyarsız:
-Kerem, ehtiyatlı ol, yanarsan.-dedi.
Heç ne başa düşmeyen Kerem duruxdu.
-Ne, o ne demekdir?
Eli veziyyetin deyişdiyini görcek çaresiz şekilde gülümsemeye, çiyinlerini çekmeye başladı. Bu vaxt bufetden çıxıb onlara teref gelen “d”li Sevinc Elini gülen görcek daha da esebileşdi. Ağlamaqdan şişen üz-gözünü sile-sile:
-Sen ne arsız adamsan e? Hamının heyatını dağıtmısan, indi de utanmaz-utanmaz gülürsen?
Onu gören Eli duruxdu. Ne deyeceyini, ne eleyeciyi bilmedi. Sevinc ise danışmaqda idi.
-Sene göre qardaşım türmede yatacaq, heyatı mehv olacaq. Atam üzüme baxmır, anama her gün hekim gelir, sevdiyim oğlan da menden üz dönderib. Eli, sen hele de gülürsen?
-Bir deqiqe!-Eli barmağını silkelerek sesini qaldırdı.-Qardaşın türmede boş yere yatmayacaq. Ona göre Ayan ölüb-dirilidi. Ele bilirsen men bunu ona bağışlayacam?
-Dayan e, qabaqdangelmişlik eleme!-Sevinc sert hereketle onun elini yana iteledi,-Qardaşım seni vurmuş olsaydı, o xestexanada ölüb-dirilen sen olsaydın, bax, onda deyerdim ki, o orada boş yere yatmayacaq. Amma heyf ki, senin sehvlerinin qurbanı Ayan oldu. Sen neinki o qızın fedakarlığına, heç sevgisine de layiq deyilsen. Çünki sen yazıqsan, acizsen, qorxaqsan!
Esebden Sevincin gözleri qızarır, elleri ve bütün bedeni esirdi. Dilinden tökülen zeherli kelimeler kimi gözündeki yaş da dayanmırdı. Yanındakı refiqesi ona ne qeder sakitleşdirmeye, oradan aralamağa çalışsa da Sevinc ona mehel qoymur, Eliye demek istediklerinin en beterini deyirdi. Eli ise bütün bunların qarşısında sadece susurdu.
-Bilirsen indi neylemek isteyirem, Eli? Seni öldürmek. Heç uf da demerem. Amma men Allahımdan, günahdan qorxuram. Sen ise bunların heç birinden qorxmadın. Eger birce qram da vicdanın qalıbsa heyatını

<< 1 ... 299 300 [301] 302 303 ... 558 >>