alt-üst elediyin insanların qabağına çıxma!
-Sevinc, yaxşı, gel gedek.-deye refiqesi onun qolundan dartışdırmağa davam eleyirdi.
-Gedirik Şehla, narahat olma. Men dediyimi dedim, dalını özü fikirleşsin.-deye qolunu yana çeken Sevinc nifretle Eliye baxa-baxa oradan aralandı.
Eli ise durduğu yerde donub qalmışdı. Gözleri ve bedeni hereketsiz idi. Heykeli xatırladırdı.Kerem qorxa-qorxa elini onun gözlerinin gezdirdi, qolundan tutub silkeledi. Biraz sonra özüne gelen Eli ona baxaraq sakit şekilde:
-Men hamının heyatını mehv elemişem.-dedi.
Sinfe qayıdanda Eli ele veziyyetde idi ki, iyne vursa idin, qan çıxmazdı. Sevincden eşitdikleri ile iri açılan gözleri hele de evvelki veziyyetine qayıtmamışdı. İçinde ele böyük fırtına qopmuşdu ki, qarşısına çıxan her şeyi vurub dağıtmaq, ona yaxınlaşan her kesi acılamaq isteyirdi. Buna göre de Kerem Elini bu halda görüb ne olduğunu soruşmaq isteyenleri ona yaxınlaşmamaq üçün xeberdar edirdi. Dehlizde hekim yoldaşı ile söhbet eleyen Dilşad xala birden pillekenin başında görünen erini gördü. Nefesini deren Akif emi de onu görcek vaxt itirmeden ona doğru gelmeye başladı. Yorğunluğu ve yuxusuzluğu üz-gözünden sezilirdi. Şişmiş gözlerinde derin bir keder gizlenirdi.Qeddi bükülmüş, bir heftenin içinde sanki on il qocalmışdı. Asan deyildi, atasını torpağa tapşırdığı gün qızının bıçaqlanma xeberini eşitmişdi. Derd üstüne derd gelmişdi. Atasının yas merasimlerine göre Bakıya qayıda bilmese de üreyi burada-qızının yanında qalmışdı. Dilşad xala erine yaxınlaşıb diqqet ve çaşqınlıqla onu süzdü. Sanki iyirmi illik erini birinci defe idi görürdü. Teeccübünü gizletmeden:
-Akif, bu sensen?-deye soruşdu.-Ne yaman qocalmısan?
-Menem, menem. Onu qoy bir kenara, menim balam necedir? Haradadır o?
-Yaxşıdır, narahat olma. Yatıb, içeridedir.
-Ne olub ona? Kim eleyib bunu?
Bu sözden ayılan Dilşad xala sert ifade ile erinin üzüne baxıb:
-Hele de ne olduğunu soruşursan? Men sene ilin evvelinde ne demişdim? Dememişdim ki, menim üreyime pis şeyler

<< 1 ... 300 301 [302] 303 304 ... 558 >>