körpüye çağırdı. Olduqca qedim olan bu körpü hem de tehlükeli idi. Taxtalarının cırıltısı qulaq batırırdı. Altdan axan çay ise ağuşuna aldığnı bir göz qırpımıdan aparırdı. Şer qarışırdı. Çağrılan yerden ar elemeyen Akif körpünün üstünde onu gözleyen Talıba yaxınlaşdı.
-Yene ne var? Qulağına indi ne çatıb?-deye soyuq şekilde soruşdu.
-E, utanmırsan, bacıma göz qoymağa?-deyib Talıb eli ile onu geri iteledi.
-Ne? Birce bu qalmışdı. Get e, get işinle meşğul ol!
-Bura gel....!-deyib Talıb onun yaxasından yapışaraq taxtaları onsuz da tökülmek üzre olan körpünün kenarına yaxınlaşdırdı. Bir-iki taxta körpüden ayrılaraq çaya düşdü. Arxası boşalan Akif tir-tir esdiyini, ayaqlarının boşaldığnı hiss eledi.
-Talıb, dayan! Qurban olum, eleme!-haradan eşitmişdise Ayna özünü ora yetirmişdi.-Qaqa, vallah onun heç bir günahı yoxdur! Onun heç neden xeberi yoxdur!-Ayna ağlaya-ağlaya özünü Akifin qabağına verdi.
-Çekil az, bu yana! Seninle sonra danışacam!-Talıb hirsle bacısını sert şekilde yana iteledi.
Ne oldusa ele onda oldu. Müvazinetini saxlaya bilmeyen Ayna körpününü bayaq qırılmış boş aralığından çaya düşdü. Onun qulaqbatıran sesi kende qeder yayıldı. Talıbla Akif evvel qorxa-qorxa bir-birilerine , sonra ise çaya baxdılar. ayna artıq yox idi. Çay onu ağuşuna aldığı kimi aparmışdı. Qızın cansız bedenini yalnız bir günden sonra diger kendin erazisinde tapdılar. Talıb evvelce havalandı, sonra ov tüfengi ile özünü vudu. Bütün bu olanlardan özünü günahkar tutan Akif ise bir müddet özüne gele bilmedi. Aynanın gizli-gizli ona yazdığı mektubları ise sonralar refiqesi Akife vermişdi. Akif daha kendde yaşaya, özüne yer tapa bilmeyib Bakıya geldi. Heç de asan olmayan günleri başladı. Gündüzler texnikumda oxuyur, geceler ise fehlelik eleyirdi. Bir müddet sonra buradakı qohumlarından birinin Dilşad adlı qızı ile evlendi. İller sonra dünyaya gelen ,yoldaşının tekidi ile adını Ayan qoyduğu ikinci qızı Aynaya çox benzedirdi. Buna göre de bextinin de ona benzemesinden qorxur, daima

<< 1 ... 302 303 [304] 305 306 ... 558 >>