içinde bu qırxu ile yaşayırdı. Amma ne edesen ki, heyatın qanunudur: yağan yağış buxarlanıb başqa yere yeniden yağır.Eli artıq derslerde de rahatlıq tapa bilmirdi. Ya başını partanın üstünde çarpazladığı qollarının üstüne qoyur, ya gözünü pencereye zilleyir, ya da fikirli-fikirli defterinde cızma-qaralar edirdi. İlin evvelinden hevesle oxumağa qerar verdiyi halda indi onun bu münasibeti müellimlerinde de ister-istemez narazıçılıq yaradırdı. Ele Azerbaycan tarixi dersinde de bele narahat olduğu üçün Elli Ülviyye müellimeye dersde otura bilmediyini bildirmiş ve çıxmağı xahiş etmişdi. Başına gelenlerden xeberdar olduğundan Ülviyye müellime onun üstüne çox getmemiş ve çöle çıxmağına icaze vermişdi. Lakin onun arxasınca çıxmaq isteyen Mehdi ile İsmayılı çöle qoymamışdı.Yalnız beş deqiqeden sonra Kerem behane ile çöle çıxa bilmişdi. Hamı onun Elinin dalınca getdiyini düşünse de Keremin üz tutduğu yer psixoloqun otağı olmuşdu. Qapını astaca taqqıldadıb desteyi aşağıya buran Kerem qapının bağlı olduğunu görüb penceyinin cibinde getirdiyi vereq ve qelemi çıxarıb Nigar müelimeye bele bir kağız yazmışdı. “Müelime 11 adan Elinin sizin kömeyinize ehtiyacı var. Xayiş edirem onnan maraqlanın.” Sonra kağızı qatlayaraq qapının altındakı nazik aralıqdan içeri iteledi. Sonra orta pillekenle aşağı düşmeye başladı. Bu vaxt direktorun otağından üzü ona teref gelen Xeyal müellimle rastlaşdı. Üzüne baxmasa sa Kerem onun yanından keçerken salam verdi. Xeyal müellim yene teeccüblendi. Keremin salamını alsa da yene de durub teeccüble onun arxasınca baxdı. Kerem artıq ikinci hefte idi ki, onun derslerine girir ve onu görende salam verirdi.
Növbeti teneffüs. Sevinc özünü Asya ile söhbet eleyirmiş kimi gösterse de bir gözü dostunda idi. Yusif bir kenarda durub Züleyxa ile derdleşentek söhbet edir, arabir gülümseyir, arabir qaşlarını düyünleyirdi. Bu Sevincin üzünde qısqanclığa oxşaq bir ifade yaratmışdı. Bu hiss biraz teeccüb, biraz da qorxudan yaranmışdı. Teeccüblenirdi, çünki Yusifin

<< 1 ... 303 304 [305] 306 307 ... 558 >>