quranlar xoşbextdirler?
-Bilmirem.-deye Sevil çiyinlerini çekdi.
-Amma men bilirem, deyiller. Sene bir hekaye danışım?
-Danış.
-Uzaq qohumumuzdur. Vaxtile bir-birilerini çox sevibler. Oğlanın elçileri defelerle qızın qapısından qayıdıb. Qızı da başqasına nişanlayıblar. Qızın toyurndan bir gün evvel oğlanla qız sözleşib özlerini kendin qurtaracağındakı hündür bir qayadan atmaq qerarına gelibler. Oğlanın anası haradan xeber tutubsa özünü son anda çatdıra bilib. Çox yalvar-yaxardan sonra onları fikirlerinden daşındıra bilib. Maşın tutub ikisini de şehere, qohumlarının yanına yola salıb. Yeni qızla oğlan qaçıblar. Bunu eşiden qız terefi özüne el qatıb,qızı övladlıqdan silib. Ne ise, bu qızla oğlan da çeitn de olsa şeherde aile qurub yaşamağa başlayıblar.İki uşaqları da olub. Evveller pis dolansalar da sonralar oğlan özüne kruq yığıb yaxşı iş qurub. Çox iller sonra qız terefi barışığa gelib ikisini de bağışlayıb. Sonra oğlan çıxıb Rusyete gedib. O gün bu gün, düz altı ildir,oradadır. Oğlan meylini rus qadınlarına salıb. İndi onların arasında neinki sevgi, heç hörmet de qalmayıb. Telefonda düşmen kimi danşırlar. Danışdıqca Nurayın sesi titreyir, gözleri dolurdu. Asan deyildi, ata-anasının hekayesini başqalarından danışırmış kimi danışmaq.
-İndi gördün, sevgi boş şeydir? Belke ele senin üçün de en yaxşısı budur? Belke ele İsmayıl da bele olacaqdı. Ona göre de özünü onun qabağında sındırma. Xoşbext ol, xoşbext görün. Görürsen, onun heç vecine deyil.- Gözleri dolsa da Sevil dinmirdi. Nuray ise onu danlayarcasına-Bunu sene ağlayasan deye danışmadım e, netice çıxarasan deye danışdım. Qoy, o senin üçün fikir çeksin.-dedi.
Sevil “Yaxşı”deye başını yelleyir, öz-özlüyünde Nurayın dediklerini tekrar ederek güclü olmaq üçün özüne söz verirdi.

Növbeti ders başlamışdı. Elinin yerinde olmadığını gören Ülviyye müellime onu digerilerinden xeber aldı. Leyla çekine-çekine Elinin teneffüsde sinfe gelerek heç kime heç ne demeden portfelini de götürüb getdiyini dedi. Elinin bu

<< 1 ... 305 306 [307] 308 309 ... 558 >>