saymazlığına berk esebileşse de Ülviyye müellime onun yaşadığı sarsıntıya göre hirsini birteher boğa bildi.
Yorğun halda pillekenleri qalxan Eli qapılarının qabağına çatıb cibinden açarı çıxarıb kilide saldı. Lakin açar kilide düşmedi. Bu da o demek idi ki, evde kimse var idi. Narazı halda qapının zengini basdı. Qapını açan anas onu görer-görmez:
-Bıy, a bala, ne tez gelmisen?-deye soruşdu.
-Bu gün ders tez qurtardı.-deye Eli içeri keçdi.
-He, gel onda eynini soyun, elini yu, çay süzüm sene.-deye-deye Meleyke xala qapını örtdü.
-Yox e ay mama, heç ne istemirem.-deye Eli üzünü turşutdu.-Yatacam biraz.
-Ne olub sene? Qızdırman yoxdur?-Meleyke xala elini oğlunun alnına qoydu.
-Yox, prosto biraz yorğunam.
Eli gödekçesini ve ayaqqabılarını soyundu. Ele boylanaraq qardaşını xeber aldı:
-Hüseyn yoxdur?
-Bu gün tez getdi. Deyir, dostları ile görüşecek.-Meleyke xalanın sesi metbexden geldi.
-Lap yaxşı.-Eli otağına teref gelib metbexe boylandı.-Mama, men bir-iki saat yatacam.-deyib otağına keçdi. Çarpayısında oturdu. El atıb qalstukunu boşaltdı. Derinden ofuldadı. Penceyinin iç cibinden neçe vaxtdır üreyinin üstünde gezdirdiyi bir şekil çıxardı. Ayanın şekli. Bu şekli bir il evvel kollektiv çekilmiş bir şekilden böyütdürmüşdü. Hesretle tek tesellisi olan bu şekle baxdı. Gözleri yene özünden ixtiyarsız doldu.
-Döze bilmirem axı, sensiz döze bilmirem. Evvel meni öldürdün, sonra da küreyime bu boyda vicdan yükünü qoydun. Bir ölü bu yükü daşıya bilermi? Üreyimdekini daşıya bilmirem, küreyimdekini nece daşıyacam?
Gözlerinden süzülen damcılar şekli islatdı.Tez şekli ve üzünü silerek yere atdığı portfelini götürüb içiden bir defter, bir qelem çıxardı. Düşüne-düşüne boş vereqe bunları yazdı.
“Deryalar içinde batan gözümnen
Çay axır, tökülür gile-gile yaş.
Senki özlüyünde işıq sevirdin
Qarannığ könlüme girmeyeydin kaş
Keçmiş xatireler dolur gözümde
Heqiqet görmedin sen her sözümde
İnana bilmirem buna özüm de
Sözümde sen yalan görmeyeydin kaş
Bilirem xatiren

<< 1 ... 306 307 [308] 309 310 ... 558 >>