xasiyyetine beled olduğu üçün ona heç ne demeyib. Yusif o vaxt Züleyxa ile dalaşanda mene demişdi ki, eslinde heç vaxt ona nifret elemeyib. Prosto, sehv başa düşülmesin deye ona pis davranıb. Deyirdi ki, Züleyxa çox yaxşı qızdır, amma men ona layiq deyilem.-danışdıqca Sevincin sesi titreyir, gözleri dolurdu. O köks ötüre-ötüre.-Sen deme, hemişe onu sevibmiş.-dedi.
-Caan, doroqoya. Bu Yusif de bir seni göre bilmedi de...
-Asya,-deye Sevinc ters-ters on baxdı,-o meni niye görmelidir ki? O menim dostumdur!
-Sevinc, xoroşo da, axı tı lyubiş...
-Dedim ki, o menim dostumdur, başqa heç ne! Bir de bu barede heç kim heç ne bilmeyecek.
-Ne volnuyte, demerem.
-Xüsusile de Yusif! O mene demeyibse eybi yox. Amma men ona kömek elemeliyem. çünki o menim dostumdur.
Sevinc yolboyu bu cümleni belke otuz defe tekrarladı. Sanki o Asyanı deyil, özünü başa salmağa çalışırdı. Üreyi yansa da sevdiyini xoşbext görmek üçün hislerine hedd qoymağa bele razı idi.
Hemin axşam Eleddinin biraz telaş, biraz hesret, biraz da ürek yanğısı ile gözlediyi qonaqları geldi. Dilefruz nene yolboyu qızlarının elediyi tenbehi unudub nevesini görer-görmez onu berk-berk qucaqlayıb ağlamağa başladı. Sanki illerdir çekdiyi hesretin evezini çıxmaq, oğlunun etrini duymaq üçün nevesini berk-berk bağırna basmışdı. Bu on altı ilde Eleddini bir neçe defe görse de onu bele bağrına basıb nevesini kimi qayğısını çekmeye, oxşmağa ürek elememişdi. Bu görüş Eleddine de pis tesir eledi. Yene de özünü bu dünyaya, bu aileye yad hiss eledi. Ondan nu yalanı gizletdikleri üçün “ata-anasına” qarşı üreyinde soyuqluq yarandı. Hemin axşam olduqca emosional, duyğu yüklü bir axşam oldu. Keçmiş defterler iller sonra yeniden vereqlendi. Musayevler ailesinde doğulub Mecidov kimi böyüyen Eleddin üçün bu daha çetin idi. O, indi özünü böyüdüyü aileye yad hiss eleyirdi. Bir anlıq soyadını deyişmeyi bele düşündü. Lakin bunu diline getirmeye qorxurdu. Çünki ata-analığı yanvardan bu yana ona yalan danışdıqları üçün özlerini peşman hiss

<< 1 ... 310 311 [312] 313 314 ... 558 >>