it-qurdla dolu olur. Bir de yolunuzu buradan salmayın. Eviniz çox uzaqdırsa yolun başına qeder sizi ötürerem.
O bunu deyib bir-iki addım ireli getdi. Bu “gelin”işaresi idi. Qorxa-qorxa onun arxasınca getmeye başalyan ana ile qız işıqlı yola çıxdıqdan sonra minnetdarlıq eleyib ondan aralandılar.Aprel ayı son gününü yaşayırdı. Saatlar 08:15-i göstermekde idi. Ayan gözlerini açıb şüursuz şekilde otağın penceresini, tavanını seyr elemeye başladı. İlk evvel harada olduğunu, niye burada olduğunu başa düşe bilmedi. Axı bura onun otağı deyildi. Yuxulu gözlerini yumub yavaş-yavaş xatırlamağa başladı. Bu gün evlerinde babasına cüme axşamı verileceyi üçün Ayanı axşamdan xalası qızıgile getirmişdiler. Artıq dörd gün idi ki, xestexanadan buraxılmışdı, müalicesi evde davam edirdi. Özünden bele gizletmeye çalışsa da onun üçün çox darıxmış, hem de çox incimişdi. Xestexanadan çıxan son deqiqeye qeder gözü qapıdan yığılmamış, “belke...belke”deye dehlize boylanmışdı. Amma yene de özünü aldatdığına, onun gelmeyeceyine bir daha emin olmuşdu. Ne bileydi ki, ele xestexanadan çıxdığı gün gözlediyi ta erkenden gelib orada-ağaclıqların arxasında dayanıb onun çıxmasını gözlemişdi. Bu Allahın onlar üçün yazdığı talenin bir hissesi idi. Ayan Elini görmemeli idi. Eli Dilşad hekimle aralarındakı söhbeti heç kime dememeli idi.
Bu vaxt otağın qapısı asta-asta açıldı. Ayanın oyandığını gören Xatire müellime:
-Bıy, şahzade, durmusan?-deye gülümseyerek otağa girdi.
-He, sen niye evdesen?
-İlk üç dersim yoxdur. Dedim, gedene qeder biraz sene qulluq eleyim. Necesen?
-Bele de, biraz ağrıyıram.
-Keçecek, o ağrılar da keçecek.-Xatire müellime ona yaxınlaşıb saçlarını oxşadı.
Bu vaxt telefonu zeng çalmağa başladı. Zeng sesi diger otaqdan gelirdi. Yataq otağından çıxan Xatire müellime qonaq otağına keçib telefonu götürdü. Zeng eden Eli idi. Öz-özüne teeccüblenib zenge cavab verdi. O telefonla danışan ara Ayan otaqdan çıxıb qonaq otağına sarı gelmiş, otağın qapısına söykenib xalası qızına baxırdı.

<< 1 ... 313 314 [315] 316 317 ... 558 >>