ağlamağa başladı. Xalide xala qızını sakitleşdirmeye çalışır, özü de ağlayırdı. Göz yaşlarını içinde boğan birce Sevil idi ki, o da addım-addım geri gedib otağına girdi. Çox keçmedi ki, xeberler qurtardı. Sevilin ortalıqda görünmediyini gören Xalide xala ile Sevda televizoru söndürüb otaqları, çölü axtarmağa başladılar. Bacısı ile öz otağının qapısını açıb içeri giren Sevda gözlerine inana bilmedi. Sevil çarpayısının kenarında yıxılıb qalmış, elindeki derman hebleri yere dağılmışdı.
-Seviiil!-deye qışqıran Sevda yaxınlaşaraq bacısını yerden qaldırmağa, yanaqlarına vurmağa başladı.
Sese gelen Xalide xala da qızını bele görüb deli oldu. Qışqırmağa, ağlamağa başladı. Ana ile qız o derecede başlarını itirmişdiler ki, tecili yardım çağırmaq ağıllarına bele gelmemişdi.
Ayan yerinde qurdalanır, tez-tez telaş ve narahatlıq dolu nezerlerle saata baxırdı. Saat artıq bire yaxınlaşırdı, amma Xatire müellimeden bir xeber yox idi. Çünki o, evden çıxanda Ayana Eli ile bağlı nese öyrenib xeber vereceyine dair söz vermişdi. Bu vaxt Reyhan otağın qapısında göründü:
-Mama çağırıb, men aşağı düşürem. Qapını arxadan bağlayacam. Sen yaxşısı budur, biraz yat.
-Yaxşı, yatıram,-deye Ayan başını yelledi,-sen get.
Heç beş-on saniye keçmedi ki, çöl qapını açan Reyhanın sesi eşidildi.
-Ayan, qonaqların gelib.
-Kimdir?-deye Ayan teeccüble uzandığı yerden dikeldi.
Bu vaxt qapıda görünen Sevincle Asya çekine-çekine Ayana baxırdılar.
-Bizi yene de qovacaqsan? Bax, bu defe qovsan da getmeyeceyik.
-Da, qapıdan qovsan, krışadan gireceyik.
Ayan bu defe qaşqabağını sallaya, onları acılaya bilmedi. Belke de bunun menasız olduğunu başa düşmüşdü. Diger terefden de Eliye göre narahat olması onu kövreltdi, qızları görcek sanki içinde bir ümid oyatdı. Qızlar onu bele görüb yaxınlaşdılar. Onu berk-berk qucaqlayıb ağlamağa başladılar. Qapıdan boylanan Reyhan:
-Qızlar, bağışlayın ağlaşmanızı bölürem. Amma men gedirem, gelin biriniz qapını örtün.-dedi.
-Xoroşo, men geldim.-deye Asya Ayandan

<< 1 ... 323 324 [325] 326 327 ... 558 >>