aralanıb ayağa qalxdı.
-Canım, yaxşı ağlama,-Sevinc Ayanın üz-gözünü sile-sile deyirdi,-sene ağlamaq olmaz. Bağışla bizi, biz senin pisliyi istemerik.
-Keçdi daha Sevinc, keçdi.-Ayan onun üzüne baxmadan hıçqıra-hıçqıra deyirdi. Amma sesinden hele de inciklik duyulurdu.
-Her şeyin günahı mendedir. Men gerek lap evvelden sene deyerdim. Amma...
-Yusif qoymadı?
-Yox, onluq deyil. Men istedim ki, bunu sene Eli özü desin. Ne bileydim ki, her şey bele alınacaq?
-Men eslinde sizin günahsız olduğunuzu bilirem. Her şey onun günahıdır.
-Vallah Yusifin heç bir günahı yoxdur. O heç kime pislik elemek istemir, amma hemişe de her şey onun eleyhine olur.
-Men Yusifi demedim, Sevinc, onu dedim. O razı olmasaydı, Yusif de bu boyda oyun qurmazdı.
-Sevinc,-qapını örtüb qayıdan Asya maraqla ona baxırdı,-Yusifin heç bir günahı yoxdursa, iki heftedir yazığı niye danışdırmırsan?
-Ele lazımdır, qoy biraz ağlı başına gelsin.
-Sevinc, doğrudan onunla danışmırsan?-deye Ayan teeccüble ona baxdı.
-Ağlı başına gelmek nedir, yazığın ağlı başından gedib e. Ne sen üzüne baxırsan, ne Eli baxır, heç evdekilerle de yola getmir. Keçen defe de damarlarını kesmek isteyib.
-Asya,-Sevinc ona göz ağartdı,-besdir! Ayanın yanında bele danışma.
-Sevinc, o doğrudan bele eleyib?
-He, elemek isteyib, amma bextinden Züleyxa orada olub, ona mane olub.
-Sevinc, bele olmaz. Bize göre sizin aranız deymemelidir. Özün dedin axı, onun heç bir günahı yoxdur. Bax, dostunla barışmasan, men de seni bağışlamayacam.
-Ayan, bu o qeder de asan deyil. Biz seni itirirdik e, men onu bele asan bağışlaya bilmerem.
-İtirdiyiniz can menim idi. Ona qalsa men gerek heç birinizin üzüne baxmayım. Barış Yusifle!
Araya beş-on saniyelik sükut çökdü. Etrafa boylanan Asya divanın başındakı pultu görüb:
-Doroqoya, yeqin ki, bu gün şeherde olanlardan xeberin var?-deye soruşdu.
-He,-deye Ayan ah çekdi, yene saata baxdı, üzüne yene bayaqkı narahatlıq buludu çökdü.,-bilirem. Bir gözü Sevincde olan Asya Ayana baxıb:
-Hüseynin

<< 1 ... 324 325 [326] 327 328 ... 558 >>