de qardaşı bu gün ora gedibmiş-dedi.-Evvel zeng çatmadı, narahat qaldıq. Sonra eve qayıdanda gördük ki, mektebin qapısının ağzında dayanıb. Çox şükür, sağ-salamat idi.

Axır ki, Eliden bir xeber ala bilen Ayanın çiyinlerinden ağır yük götürüldü, özünü quş kimi yüngül hiss eledi. Köks ötürüb öz-özüne Allahına şükür eledi. Bedeni kimi gözünden axan yaşlar da yüngülleşib yanağı boyu axmağa başladı. Lakin qızların yanında özünü boğmağa, ağlamamağa çalışsa da bacarmadı. Onu bele gören Sevinc bir terefden başını sinesine basıb onu sakitleşdirir, diger terefden de dilini dinc saxlamadığı üçün Asyaya ters-ters baxırdı. Ağlayıb üz-gözüne döymekden Xalide xalada hal qalmamışdı. Ne qızı Sevda, ne qardaşı arvadı Valide, ne de tibb bacıları onu sakitleşdire bilmirdiler.
-Anan ölsün, ay Sevil! Niye bele eledin, niye qırdın belimi?!
Xelil ise ofuldaya-ofuldaya dehlizde o baş-bu başa gedir, arabir bibisi ile Sevdanın üstüne düşürdü.
-Hara baxırdınız bes, ay bibi? Bir qıza göz-qulaq ola bilmirsiniz e! Derman butulkası onun otağında ne gezirdi?
-Derman onun otağında hemişe olub da. Üreyi xestedir. Biz ne bilek, bele eleyecek?-deye Sevda dillendi.
Valide xala ise aranı sakitleşdirmek evezine daha da körüklendirirdi.
-İndiki cavanlar da lap qeribedir e, vallah. Adama deyerler, a bala, neyin çatmır? Anan yanında, bacın yanında, de, gül kimi de nişanlın var. Daha ne azzara özünü öldürürsen?
Ne Xalide xala, ne de Sevda onun bu sözü qarşısında dine bildiler. Bu vaxt hekim palatadan çıxdı. Hamı onu görüb ayaqlandı. Xalide xala telaşla:
-Doktor, qızım necedir? Çox derman içib?-deye onun qabağına atıldı.
-Yox ay xanım, ne derman?-deye hekim teeccüble qaşlarını çatdı.-Sadece huşunu itirib.
-Nece yeni, intihar elemeyib?-deye Sevda da telaşla dillendi.
-Heç bir intihar yoxdur. Üreyi telesib, derman atmaq isteyib, amma çatdıra bilmeyib yıxılıb.
-Bes indi necedir?-deye elleri belinde olan Xelil de dillendi.
-İndi yaxşıdır, dincelir. Birazdan göre bilersiniz.
-Çox sağ olun,

<< 1 ... 325 326 [327] 328 329 ... 558 >>