yaralıdır.-Eli meyus halda dillendi.
Hüseyn teessüfle başını buladı.
-Olan kasıb-kusubun balasına oldu. Ezab-eziyyetle oğul böyüt, oxut, sonra da gelsin manyakın biri öldürsün.-Meleyke xala yene de yanıqlı-yanıqlı dillendi.
Araya sükut çökdü. Üçü de ekrana boylandı. Çox keçmedi ki, xeberler qurtardı. Meleyke xala çıxması üçün Eliye göz-qaş eledi. Veziyyeti başa düşen Eli yerinden qalxıb otaqdan çıxdı. Meleyke xala sözlü adamlartek oğluna baxdı.
-Mama qurban, mene demek istediyin nese varsa, çekinme de.
-Yoox, ne olub ki?-heç ne başa düşmeyen Hüseyn çaşqınlıqla anasına baxdı.
-Özünü bilmemezliye vurma. Eşitmişem bu gün qızı eve ötürmüsen.
Hüseyn duruxdu. Gözlerini diqqetle ona baxan anasının gözlerinden çekib narahat şekilde yerinde qurdalandı.
-Eli deyib?-deye astaca soruşdu.
-He. Ne qeder illah eledim, başqa heç ne demedi. Dedi gelende özünden soruşarsan. Oğul, danış görüm, qız kimdir, kimlerdendir? Senin fikrin ciddidirmi? Men de ona göre hereket eleyim.
Neçe vaxtdır Hüseyn anası ile bu haqda danışmaq istese de hem çekinirdi, hem de fürset olmurdu. İndi ise fürset özü onun ayağına gelmişdi. Ona göre de anasına her şeyi danışmağa başladı.
Hazırlıqdan çıxan Sevinc fikirli-fikirli pillekenli düşürdü. Bu gün eve tek getmeli olacaqdı. Atası toyda olduğundan Sevinc onun üçün narahat qalan anasına Yusifle barışdığını ,ona göre de onunla geleciyini demişdi. Yeni, yalan danışmışdı. İndi ise ne edeceyini bilmirdi. Blokdan çıxıb ertafa boylandı. Öz-özüne teselli vere-vere:
-Burada qorxulası heç ne yoxdur, Sevinc. Sen artıq uşaq deyilsen. Eve tek de gede bilersen.-deyirdi.
Sonra yola düzeldi. Yolboyu tez-tez sağa-sola baxır, olduqca adamların çox olduğu yerlerle getmeye çalışırdı. Belece binalarına yaxınlaşmaqda idi. Birden gözü blokun pillekeninde oturub ellerile başını tutan Yusife sataşdı. Onun bu halı Sevinci telaşlandırdı. Ona ne qeder acıqlı olsa da yanından laqeyd şekilde ötüb keçe bilmedi.
-Dost, ne olub?-deye soyuq şekilde soruşdu.
Onun sesini

<< 1 ... 330 331 [332] 333 334 ... 558 >>