atıb zeng çalan telefonunu söndürdü. Sonra yavaş-yavaş dikelib yerinde oturdu. Telefonun işığı hele de yanıb-sönürdü. Bu adeten cavab verilmeyen zeng ve ya açılmayan olan mesaj olanda olurdu. Telefonu götürende “1 baxılmayan mesaj”yazısını görüb öz-özüne teeccüblendi. Mesajın Xeyal müellimden olduğunu görende ve mesajı oxuyanda ise ümumiyyetle nitqi qurudu. Gece saat 00:00-da gelen mesajda bunlar yazılmışdı: “Bu gun belke de cox adamdan ad gunu mesaji alacaqsan. Amma indi oxudugun mesajin onlardan bir fergi var, cunki butunlukle sevgi ile yazilib. Ne yaxsi ki, varsan heyatimda. AD GUNUN MÜBAREK! Bir de...Seni sevirem!” Telefonu yana atıb elini ağzına tutdu. Gözleri doldu, bedeninden bir ürperti keçdi. Ad günü olduğunu tamamile unutması bir yana, bu gelen sürpriz mesaj onu çaşbaş salmışdı. Seni bu qeder seven ve deyer veren bir insanı seve bilmemek...seni sevmeyeni sevmekden daha çox incidirdi belke de. Ayanın dediklerini xatırladı. Belke her şey onun özünden asılı idi? Belke qarşısındakı insana bir şans verse yanılmayacaqdı? Belke Ülvini heç vaxt sevmeyib? Belece on deqiqe yerinde hereketsiz şekilde belkeleri saydı.
Sevincle arası düzelenden sonra Yusifin üzü çiçek açmış bağlara benzeyirdi. Güneş de onun qeder gözleri qeder parıldamırdı. Deyişmek, en çox da Sevincin gözünde deyişmek üçün elinden geleni edirdi. Tek istediyi ona üreyini aça bilmek idi. Sevinc ise Yusifi Züleyxa ile yaxınlaşdırmaq üçün elinden geleni edir, her seferinde bir oyun qururdu. Belece Sevinc növbeti oyununu beyninde qururdu ki, Yusifin sesi onun fikrini dağıtdı:
-Gör ne gözel ay gelib, gül-çiçekli may gelib.
-Ne olub ay dost? Bu gün kefin kökdür?
-Tam kökdür deye bilmerem. Eli hele de üzüme baxmır. Amma bu günüme de şükür.
-Elbette şükür. Narahat olma, Eli de seni bağışlayacaq. Biraz gec bağışlayacaq, amma bağışlayacaq.
İkisi de susdu. Yusifin qaşlarının düyünlendiyini gören Sevinc söhbeti deyişdi.
-Dost, dünenki sınağa getmişdin?
-Nç, aprelde seninle getdiyimdir. Sonra baş

<< 1 ... 334 335 [336] 337 338 ... 558 >>