eleyim.
İsmayıl könülsüz halda telefonu cibinden çıxardı. Birden ağlına ne geldise:
-Müellime, olar onunla psixoloq Nigar müellime danışsın?-dedi.-İnanmıram ki, biz Elini razı sala bilek.
Bir qeder düşünen Mirvari müellime başını yelleyerek:
-Yaxşı fikirdir.-dedi.-Onda sen nömreni mene ver, get sinfe. Nigar müellime ile özüm danışaram.
Saat on bir olmasına baxmayaraq yerinden hele qalxmayan Eli diger terefden de üşüyürdü. Deyesen, bu srağagün axşam yağışın altında qalmasının neticesi idi. Hemin axşam ayaqlarına hökm eleyen üreyi onu Ayangilin binalarına qeder aparmışdı. Uzaqdan dayanıb hesretle onun penceresine baxan Eli qayıdanda yağışa tutulmuşdu. Bu gün ise yerinden qalxa bilmemesinin bir sebebi üşümeyi idise, esas sebebi Ayanın derse qayıdacağnı bilmesi idi. İki hefte idi, onu göre bilmek üçün deli kimi çırpınan Eli diger terefden de onunla qarşılaşmaqdan qorxurdu. Ne deyecekdi? Ayanın sual ve nifret dolu baxışları qarşısında neyleyecekdi? Hem de ona Ayannı görmek, onunla danışmaq qadağann olunmuşdu. Bunları fikirleşirdi ki, telefonuna zeng geldi. Ekrana baxsa da nömreni tanımadı.
-Alo?-deye teeccüble zengi açdı.
-Alo, salam, Eli ile danışıram?-desteyin diger ucundan tanımadığı qız sesi geldi.
-Beli, siz kimsiniz?
-Eli, men senin oxuduğun mektebin psixoloquyam. Nigar müellime.
-A, Nigar müellime, buyurun.
-Necesen, Eli?
-Yaxşıyam müellime, sağolun. Siz necesiniz?
-Heç yaxşı deyilem. Eşitdim bu gen derse gelmemisen. Axır vaxtlar da mektebe çox az-az gelirsen? Ne olub?
-Müelime, özümü biraz yaxşı hiss elemirem.
-Hmm, deyek ki, men senin özünü niye yaxşı hiss elemediyini de, dersden niye qaldığının da sebebini bilirem. Bes sen bu gün iki dene yoxlama yazacağınızı bilirsen?
-Müellime, men bu gün gele bilmeyecem.
-Men de bilirem gele bilmeyeceksen, ele ona göre zeng vurmuşam. Bilirem, başına gelenler heç de asan şeyler deyil. Amma bu o demek deyil ki, ondan qaçmalısan.
-Yox müellime, men ondan qaçmıram. Prosto onu görmeye hazır deyilem.
-Amma

<< 1 ... 340 341 [342] 343 344 ... 558 >>