deqiqe keçmişdi. Kemale müellimenin yarımqrupu yoxlama yazı işinin şertini köçürmekle meşğul idi. Kemale müellime onu yaxşıca danladıqdan sonra keçib oturmağa icaze verdi. Defter-qelemini çıxarıb yazı işini yazmağa başlasa da Elinin fikri özünde deyildi. Bir terefden qalxan heraret, diger terefden de Ayanla qarşılaşma heyecanı Elini haldan-hala salırdı. Haldan-hala düşen tekce Eli deyildi. Teneffüsde “qeybetçi bacılar”dan eşitdiklerini heç cür hezm eleye bilmeyen İsmayıl da özünde deyildi. Bele ki, teneffüsde İsmayıl tesadüfen onların söhbetini eşitmeli olmuşdu.
“-Az, xeberin var, srağagün bizim bu ağıllı Sevil neyleyib?-deye Günel Qemerin qolundan dartıb özüne yaxınlaşdırdı.
-Eşitmişem, bajı, eşitmişem. Başdan xarab siçan dermanı içib.
-Az, ne siçan dermanı? Axı men qonşumuzdan başqa cür eşitmişdim. Yox, ürek dermanı içib. Axmaq qız indi peşman olub İsmayıl kimi bir fürseti elden verdiyine göre.
-Özü yıxılan ağlamaz. Ona ele o da azdır.”
Sevile ne qeder acıqlı olsa da onun haqqında eşirdikleri İsmayılı deli elemişdi. Ne edeceyini, eslinde neler olduğunu kimden öyreneceyini de bilmirdi.
Beşinci ders de bitdi. Eli heraretden alışıb yanan ve qızarmış gözlerini ova-ova pilleleri qalxmağa başladı. Üreyi özünden qabaq getse de ayaqları onu yuxarı çıxmağa qoymurdu. Neyleyecekdi? Ayanın sual dolu baxışlarına nece cavab verecekdi? Özü de onunla danışmaq, ona baxmaq qadağan olunan vaxtda. Birden gözleri bulandı. Növbeti pilleni göre bilmeden sendeleyib bir pille geri düşdü. Bu vaxt “Yavaş”deye kiminse onun qolundan yapışdığını hiss eledi. Yusif telaşla ona baxırdı.
-Yaxşısan?
Lakin bu halsız ve qerarsız olan Elini daha da qıcıqlandırdı. Yusif ise onun qızaran gözlerini ve solğun simasını görüb:
-Ne olub, isitiliyin var?-deye soruşdu.
Ona ters-ters baxan Eli sert şekilde qolunu çekib yuxarı çıxmağa davam eledi.Uzaqdan bunları gören İsmayıl Yusife çatıb Elini işare eleyib:
-Ne olub, yene naz eleyir?-deye soruşdu.
-Eşi, peşman oldum, bir sehv elemeye. Gözümden

<< 1 ... 342 343 [344] 345 346 ... 558 >>