getirmelidir de.-deye Yusif başını buladı.
-Onu başa düşmeye çalış. İndi hamımızı düşmen gözünde görür. Bezen bağışlamaq heç de san olmur.-bunu deyen İsmayıl elini Yusifin çiynine qoyub ah çekdi.
Asya ile Sevinc artıq özlerini sinfe çatdırmışdılar. Eli ile qarşılaşmağın Ayan üçün asan olmayacağını bildikleri üçün tez sinfe gelib Ayanın ehvalını müsbete yüklemeye çalışırdılar. Demek olar ki, bunu bacarmışdılar da. Ayanın başı onlarla söhbete ele qaırşmışdı ki, qapıdan giren Elini görmemişdi de. Eli ise sinfe yaxınlaşdığı andan gözlerini yere dikmeye başladı, bütün iradesini toplayıb Ayana teref baxmamağa çalışırdı. Ele buna göre de Ayanın da onu görmediyinden xebersiz idi. Lakin Mehdi yene de merdimezarlıq eledi. Elini görer-görmez:
-Boy, boy, boy! Eli, üzünü gören cennetlik!-deye qışqırdı.
Onun bu sesinden diksinen Ayan özünden iztiyarsız dönüb arxaya baxdı. Bayaqdan gülen dodaqları ve gözleri yığıldı, üzüne keder ve hesret buludu qondu. Bir anlıq gözlerini ondan çeke bilmedi. Nezerlerile onu izledi. Sevdiyinin yere dikilmiş solğun ve laqeyd nezerleri içini titretdi. Eli çox deyişmişdi, ya Ayana ele gelirdi? Sanki indi qarşısındakı tamamen yad biri idi. Sanki o gülerüz, mehriban, qayğıkeş Elinin yerine sadece başqa biri gelmişdi. Belke deEli ele hemin gün, idman zalında Ayan üçün ölmüşdü ve indi onun gördüyü de sadece başqa biri idi? Sinfe derin bir sükut çökmüşdü. Hamı nefesini tutub maraq ve heyecanla onları izleyirdi. Eli gözlerini yerden qaldırmadan keçib yerine oturdu. Zahiren ne qeder sakit görünse de üreyi yerinden qopacaq qeder möhkem döyünürdü. Sevdiyi onun bir addımlığında idi, amma Eli onunla göz-göze gelmeye çekinirdi. Nehayet, ürek döyüntüleri ağlına qalib geldi ve Eli gözlerini qaldırıb Ayana teref baxdı. Ayan hele de ona baxırdı. Gözlerinde ise Elinin çekindiyi sual dolu ifadeler var idi. Elinin heç vaxt cavab vere bilmeyeceyi ifadeler. Sual eslinde çox sade idi:niye? Eli ise bu “niye”lere cavab vere bilmeyecek qeder çaresiz. Özünü ele alan Eli

<< 1 ... 343 344 [345] 346 347 ... 558 >>