üşüyürdü. Yoxlama yazını birteher yazıb bitirmiş, sonra defteri yana atıb başını partanın üstünde çarpazladığı ellerinin üstüne qoymuşdu. Gözlerini yumsa da Ayanın qaçaraq nezerlerini öz üzerinde hiss eleyirdi. Belke de onu alışıb-yandıran herareti yox, Ayanın gözlerine baxa bilmemeyin xecaleti idi. Utanırdı... Onun gözlerine baxıb “Meni bağışla.”deye bilmediyi üçün çox utanırdı. Artıq ders bitmişdi. Yoxlama defterlerini yığan Şakir müellim sağollaşaraq çıxdı. Eli ise hele de başını partadan qaldırmamışdı. Mehdi barmaqları ile onun alnına toxunaraq İsmayıla baxdı:
-Vay-vay, yanır ki, bu!-deye başını buladı.
İsmayıl Eliye yaxınlaşıb ona teref eyildi:
-Eli, çox pissense, tibb otağına gedek, medsestra temperaturunu ölçsün.
Eli başını partadan qaldıra-qaldıra:
-Yox, yox, lazım deyil,-dedi,-yaxşıyam. Prosto biraz yorğunam.
Bunu deyib ağır-ağır ayağa qalxdı. Artıq sinifdekiler de getmek üçün hazırlaşırdılar. Eli gödekçesini götürmek üçün asılqana teref getdi. Bu vaxt Ayan asılqandan gödekçesini götürmeye çalışırdı. Gödekçenin ipliyi (asıldığı yer) asılqanın demirine ilişmişdi. Ayanın da boyu çatmadığından tez-tez yuxarı atılır, gödekçeni ilişdiyi yerden çıxarmağa çalışırdı. Diger terefden de bir eli ile yarasını tuturdu. Bu menzereni görcek Eli duruxdu, ireli gedib ona kömek elemek istese de Dilşad hekimin siması onu yene de olduğu yere mıxladı. Anasına göre buna mecbur idi. Onun bu hereketi çoxlarını teeccüblendirdi. Elinin laqeydliliyine döze bimeyen Kerem tez özünü qabağa verib Ayanın gödekçesini asılqandan alıb ona verdi. Razılıq eleyen Ayan yerine qayıtdı. İsmayıl Elini bir kenara çekrek:
-Eli, niye bele eleyirsen? Niye ondan qaçırsan?-deye soruşdu.
Eli ise laqeydlilikle üzünü turşudub:
-Bele lazımdır.-dedi ve gödekçesini götürmek üçün yeniden asılqana teref getdi.
Zeng çöle vurulmuşdu. Dehlizler yene dolub-boşalırdı. Teşkilatçının otağının qabağında dayanıb Sevili gözleyen Züleyxa o teref-bu terefe baxırdı. Növbeti defe o terefe baxırdı ki, Yusifin ona

<< 1 ... 345 346 [347] 348 349 ... 558 >>