teref geldiyini gördü. Özünden ixtiyarsız gülümsedi. Yusif onu burada görüb maraqla:
-Zülü, xeyir ola, burada neyleyirsen?-deye soruşdu.
-Sevili gözleyirem. sen niye teksen?-Züleyxa özü de verdiyi suala peşman olub çekine-çekine Yusife baxdı. Yusifin yene de hirsleneceyini düşündü.
-Sevincgil Ayanı gözleyirler, Ayana göre axırda çıxacaqlar.-lakin Yusif bu defe hirslenmedi. Eksine mehribanlıqla-Elin necedir, sağalır?-deye soruşdu.
Züleyxa ovcunu açıb gülümseyerek:
-He, sağalır.-dedi.
Araya üç-beş saniyelik sükut çökdü. Sağa-sola boylanan Yusif Züleyxaya yaxınlaşıb asta-asta:
-Senden bir söz soruşacam, amma aramızda qalsın.-dedi.-Eşitmişem, Sevil delilik eleyib?
Heç ne başa düşmeyen Züleyxa teeccüble Yusife baxdı:
-Ne delilik?
-Eşitmişem, derman zad içib.
-Sehv eşitmisen. Ele bir şey olmayıb. Televizorda AZİ-deki hadiseleri görüb üreyi telesib, otağına keçib ki, ürek dermanı içsin, çatdıra bilmeyib yere yıxılıb. Amma hamı ağzına geleni danışır.
-Doğrudan ele olub?
-Sene niye yalan danışım ki?
-He, o da düzdür.-bir qeder susub düşünen Yusif yeniden üzünü Züleyxaya tutub-Bax ha, senden soruşduğumu Sevile deme.-dedi.
-Narahat olma, heç kime demerem.
-Ne ise, helelik-deyib Yusif ondan aralandı.
Lakin ne Yusifin, ne de Züleyxanın onlardan iki-üç addım aralıda-divarın küncünde dayanıb onlara qulaq asan İsmayıldan xeberleri yox idi. Beynini yeyib bitiren suallara axır ki, cavab tapan İsmayıl derinden nefes alır, Sevil haqqında eşitdiklerinin yalan olduğuna sevinirdi.

Sinif demek olar ki, tam boşalmışdı. Asya ile Sevinc geyinmekde Ayana kömek edirdiler. Birden ne oldusa Ayan kövrelib ağlamağa başladı. Refiqeleri telaşlanıb tez onun başına yığışdılar. Ayan ise oturduğu yerde bir eli ile yarasını, birile üzünü tutmuşdu.
-Doroqoya, a şto sluçilo? Niye ağladın?
-Heç ne, heç ne.-deye Ayan elini üzünden çekmirdi.
-Can, ne oldu, birden-bire?
-Yaram incidir, çox incidir.
-Bele ağlasan, daha çox incidecek. özünü ele al,-deye-deye Sevinc onun elini üzünden

<< 1 ... 346 347 [348] 349 350 ... 558 >>