xalagilden mamamı çağır, men naşatrı götürüb size keçirem.
-He, he, yaxşı,-Nuray başını itirmiş halda yerinde ora-bura vurnuxdu.
-Nuray, tez ol.-onun çaşqınlığını gören Elşen çiyinlerinden tutaraq astaca onu silkeledi.
-Yaxşı, yaxşı.
Nuray pillekenleri nece düşdüyünü, qonşudan Seide xalanı nece çağırdığını bilmedi. Seide xala diger qonşu Şerqiye xala ile yuxarı qalxanda artıq Elşen özünü yetirmiş, Zümrad xalanı ayıltmağa çalışırdı.

Axşamüstü idi. Divanda oturan Xatire müellime aldığı yeni kitabını oxumaqla meşğul idi. Bu vaxt ev telefonu zeng çalmağa başladı. Eyilib desteyi götürdü. Desteyin diger ucundan Ayanın telaşlı sesi gelirdi.
-Alo, bacı, bize gel de, qorxuram.
-Niye, ne olub Ayan?-Xatire müellime onun sesini bele eşitcek telaşlandı.
-Evde işıqlar söndü. Deyesen şotçikden atıb. Evde de menden başqa heç kim yoxdur.
-Başa düşmedim, haradadırlar ki?
-Mama bacı ile markete gedib, atamı iş yoldaşı çağırıb, Ramin de ki Talehgildedir.
-Yaxşı, qorxma, indi gelirem. Şam zad yandırmısan?
-Yox, balaca bir fener tapmışam. Tez gel de.
-Yaxşı, bu deqiqe gelirem. Qorxma.
Xatire müellime desteyi yerine qoyub öz-özüne xalasıgile deyine-deyine el telefonunu da götürüb evin işıqlarını söndürüb evden çıxdı. Üçüncü mertebeye düşüb qapının zengini basdı. Qapı asta-asta açıldı. İçeri doğrudan da qaranlıq idi. Ayan elinde kiçik bir fener qorxaq baxışlarla ona baxırdı.
-Ne yaxşı geldin, bacı?
Xatire müellime içeri gire-gire:
-Bunlar hansı ağıllla seni evde tek qoyub gedibler?-dedi.-Ayan çiyinlerini çekdi.-Sayğacınız haradadır?-deye Xatire müellime telefonun işığını yuxarı tutdu.
-Sayğacla sen bacarmazsan. Ataya zeng elemişem, birazdan gelecek.-Ayan Xatire müellimenin qolundan dartıb otağa doğru çekdi.-Gel, keçek otağa.
Xatire müellime ayağını soyunub Ayanın arxasınca otağa keçirdi ki, qefiden otağın işığı yandı ve ortada açılmış iri masanın etrafına düzülen xalasıgil “Ad günün mübarek!” deye oxumağa, el çalmağa başladılar. Xatire müellime heyret ve sevincden

<< 1 ... 350 351 [352] 353 354 ... 558 >>