kenardan ele sakit görünmeyine baxma. O, Ayanı danışdırmısa, Yusifi heç danışdırmayacaq.
-Bilirem, Eli eslinde özünden küsüb. Birinci onu özü ile barışdırmaq lazımdır. Amma nece?
-Belke eline güzgü verek?-deye Mehdi sevincek dillendi.-Özüne baxıb danışsın.
-Mene bax e, gör kimden kömek isteyirem.
-Yaxşı, zarafat eledim. Onu özü ile nece barışdıraq?
Asyanın gözü bu vaxt pillekenleri düşen Nigar müellimeye sataşdı. Gözleri parıldadı.
-Nigar müellime!-dedi.-Onunla danışaq!
-He, birce deli hekimimiz çatmırdı?-deye Mehdi ağzını büzdü.
Lakin Asya ona ehemiyyet vermeyib pillekene doğru getdi.
Ayan sinfin qapısında elleri qoynunda çöle boylanırdı. Mektebin bu ses-küyü, ağ neft iyi veren bu dehlizleri üçün nece de darıxmışdı. Ele onun üçün de. Amma nifret eleyirdi ona. “Bir canım daha olsa, sene vermerem.”deye her axşam onun şekli ile danışırdı. Belece dehlize boylanırdı ki, ara pillekenden çıxıb üzü sinfe doğru gelen Elini gördü. Evvel geri çekilib sinfe qayıtmaq istese de sonra “Xeyir ola, men niye qaçıram?” deye düşünüb yerini daha da rahatladı. Gözlerini yayındırıb üzbeüz pencereye baxmağa başladı. Eli de uzaqdan onu görmüşdü. Özünü itirmeden, yene fikirli imiş kimi gözlerini yere dikib ona doğru yaxınlaşdı. Her ikisi digerine baxmamaqda qerarlı idi. Amma gözleri onlardan daha vefalı çıxdı. Çünki gözler qelbin aynası idi. çünki ürekleri bir-biri üçün atırdı. Ayan beraberliyinde çatanda Eli özünden ixtiyarsız gözlerini qaldırıb onun gözlerine baxdı. Ele Ayan da ne olduğunu başa düşmeden gözlerini pencereden çekib ona baxdı. Sual, hesret ve keder dolu baxışlar. Cemi bir neçe saniye ve her şey evvelki veziyyetine döndü. Eli tez gözlerini ondan çekib yanından öterek sinfe girdi. Ayan ise dayandığı yere kilidlenib yene pencereye boylandı.

Artıq ikinci ders üçün zeng içeri vurulmuşdu. Mehdi ile Asya derse gecikdiklerinden telesik pilleleri iki-iki, üç-üç qalxırdılar. Asya telaşla:
-Oy boje, emelli-başlı gecikmişik.-deyirdi.
-Deyene bax!-deye Mehdi ters-ters

<< 1 ... 357 358 [359] 360 361 ... 558 >>