Yusif misalı ona başa sala-sala hell eledi. Onsuz da meseleden xeberdar olan Asya ise arxaya dönüb Sevince baxdı ve başını bulaya-bulaya:
-Tı oçen ploxaya devoçka.-dedi.
-Znayu, znayu.-deye Sevinc de köks ötürerek cavab verdi.
Eli yene de sinifde dura bilmemiş, özünü çöle atmışdı. Fikirli-fikirli elleri cibinde gelib bufete çatmışdı. Bura yene de reflerin qabağına düzülüb qoğal, duzlu peçenye, meve şiresi isteyen, “Nisye yaz, vallah sabah getirecem.”deye yalvaran mekteblilerle dolu idi. Eli stullardan birini çekib üzü pencereye teref oturdu. Yene eyni şeyleri düşünür, yene eyni şeylere yanırdı. Heyat artıq gözünde menasızlaşmışdı. Heç ne, heç kim vecine deyildi. Bir ömr boyu baxmaq arzusunda olduğu gözlere bir ömr boyu hesret qalmaq mecburiyyetinde idi. Uğrunda ölmeye bele hazır olduğu insan üçün artıq çoxdan ölmüşdü. Özünü tanıyandan beri onu bu heyata bağlayan yegane varlıq artıq onu heyatından silmişdi. Bütün bunlarda ise tek günahkar var idi:o da özü idi.
-Oturmaq olar?-sol terefden gelen tanış ses onu fikirden ayıltdı. Tez gözlerini pencereden çekdi. Nigar müellime yarıeyili veziyyetde ona baxıb gülümseyirdi.
-Olar, olar, müellime, buyurun.-Eli tez dikelib oturacaqda ona yer gösterdi.
Nigar müellime eyni tebessümle onun yanında oturdu. Havadan-sudan söhbet saldı.
-Necesen ay Eli? Derslerin nece gedir?
-Pis deyil, müellime.
-Yaxşı da deyil?
Eli dinmeyib çiyinlerini çekdi. Nigar müellime üz ifadesini deyişmeden:
-Telefonda danışdıqlarımızı unutmusan deyesen?-deye soruşdu.
Eli yene dinmedi. Bu defe gözlerini qarşısındakı masaya dikdi.
-Mene borclusan, Eli.-Eli Nigar müellimenin bu gözlenilmez müracietinden teeccüblenib ona baxdı.-Keçen defe men danışmışdım, sen qulaq asmışdın, bu defe sen danış, men qulaq asım.
Eli narahat halda yerinde qurdalandı. Danışmaq indi onun isteyeceyi en son şey idi. Eslinde özü de bilirdi ki, buna çox ehtiyacı var, amma danışa bilmezdi. Üreyinde kilid vurduğu sirlerini heç kiminle bölüşe bilmezdi. Ele bu anda zengin

<< 1 ... 359 360 [361] 362 363 ... 558 >>