xatırlayırdı. Ülvinin iç üzü ile tanış olmamışdan texminen bir hefte evvel mektebdeki son ad gününe tort getirmişdi. Dersden sonra tortu da alıb sinif yoldaşları ile bufete getmiş, burada ad gününü onların ehatesinde keçirmişdi. Adeten doğum günü tortunun orta hissesi sebebkarın olur. Amma Ülvi bu defe de bic terpenmiş, Xatirenin saflığından yararlanıb orta hissenin yarısına da göz dikmişdi. İndi Xatire müellime hem özünü, hem de Ülvini danlaya-danlaya bunları düşünürdü. Birden yene de qabağının kesildiyini hiss eledi. Ayaq saxladı, başını qaldırıb qarşısındakının kim olduğunu aydınlaşdırmağa cesaret elemedi. El-ayağı titredi, bedenine soyuq ter geldi.
-Yene de sen?
-Bağışla, seni nalahat elediyimi bilmidim.
Xatire müellime yalnız indi derinden nefes alıb ses sahibinin üzüne baxdı.
-Xeyal, sen idin?
-He, sen kimi gözleyidin?
-Heç kimi.-deye gözlerini qaçırdı. Sonra yeniden ona baxıb-Xeyir ola, sen burada neyleyirsen?-deye soruşdu.
Xeyal müellim evvelce etrafa boylandı, sonra gülümseyerek:
-Gezek bilaz?-deye ona baxdı.
-Olar, gezek de.
Onlar gündelik qayğılarından danışa-danışa gelib yaxınlıqdakı parka çatdılar. Bura şeherin diger parkından ferqli olaraq kiçik ve sessiz yer idi. Buralılar bilir, “Misir parkı”nda ele Misirdeki kimi ağac kölgesi tapmaq qeyri-mümkündür. Günortalar bura demek olar ki, sehralar kimi boş olurdu. Onlar yaxınlıqdakı oturacaqlardan birinde eyleşdiler. Xatire müellime qarşısındakına danışmağa macal vermeden:
-Xeyal, dünene göre bağışla,-dedi,-Xalamgilde idim, aşağıya gele bilmezdim.
-Eybi yox, bele daha yaxşıdı.
Sanki söhbetin bele açılmağı ele Xeyal müellimin de üreyinden idi. Cibinden zerli kağıza bükülü, düzbucaqlı şekilde bir bağlama çıxarıb ona uzada-uzada:
-Ad günün mübalek.-dedi.-Velmek bu güne qismet imiş.
Bu Xatire müellime üçün gözlenilen olsa da qutunun formasını görüb özünü geri çekdi.
-Çox sağol, amma men bu hediyyeni qebul eleye bilmerem. Bu... bu bahalı hediyyeye oxşayır.
Sonuncu cümle ise Xeyal müellim üçün

<< 1 ... 364 365 [366] 367 368 ... 558 >>