çıxan Nuray qapıda atasını görcek anasını yana iteleyib atasının boynuna atıldı.
Zümrüd xala ise gözlerini dikdiyi yerden çekmeden yerinde donub qalmışdı. Qonaq otağının çöl divarına söykenen Günay ise özünü heç ne olmamış kimi aparmağa çalışır, dişini damağına sıxaraq dolmuş gözlerini gizletmek üçün üzünü metbexe teref tutmuşdu. Nuray ise hele de atasının boynunu qucaqlayıb ağlayırdı.
-Ay qızım, olmadı ki bele. İcaze ver, qoy atan içeri keçib bir özünü rahatlasın. Neçe gündür, küçelerde yatan adamdır.
Aqşin eminin sesi bu qeyri-adi sükutu pozdu. Nuray atasından aralanıb içeri keçmesi üçün kınara çekildi. Sonuncu cümle bayaqdan buz heykele çevrilmiş Zümrüd xalanı özüne getirdi. Sual ve telaş dolu baxışlarla Aqşin emiye baxdı. O ise başı ile işare eleyib serli olmağı bildirdi. Behram emi günahkarlara mexsus bir ifade ile arvadına baxıb:
-Eve keçmeye icaze verirsen?-deye soruşdu.
Zümrüd xala qeherden tutumuş sesini rahatlamaq üçün yüngülce öskürüb:
-Ev senindir.-dedi.
Behram emi içeri keçib qapının ağzında üzünü yan tutmuş diger qızına baxdı.
-Atanı heç vaxt bağışlamayacaqsan?
Lakin Günayın ne sel olub yanağında tökülen damcılar, ne de köksünden çıxan sinesi qüruruna qalib gele bilmirdi.
-Günay, qızım olmadı ki bele.-Aqşin emi döze bilmeyib yeniden dillendi.-O senin atandır. Özünüz de yaxşı bilirsiniz ki, onun heç bir günahı yoxdur. O illerdir sizi görmek ümidi ile yaşayıb. Ona qarşı bu qeder qeddar olma.
-Günay, dünen axşam seninle ne danışdıq? Bele elemeli idin?-Zümrüd xala qızına baxıb teessüfle başını buladı.
Günay yalnız bundan sonra ağlaya-ağlaya atasının boynuna atıldı. Onlar belece bir müddet qarşılıqlı ağladılar.
-Keçin içeri. Qonşulardan ayıbdır.-deye Aqşin emi özü de içeri keçib qapını örtdü.
Belece hemin gün Nurayla Günay yene hazırlıqdan qalmalı oldular. Behram emi başına gelenleri hamısını bir-bir danışır, ailesi ise üerk yanğısı ile qulaq asırdı. Çox keçmedi ki Aqşin emi de sağollaşıb getdi. Zümrüd xala telesik yemek hazırladı. İller

<< 1 ... 367 368 [369] 370 371 ... 558 >>