kinaye ile ağzını büzdü.
-Hele bir qulaq as, sonra ağız büzersen. Gel.-deye-deye Mehdi onu özü ile birlikde çöle apardı.
İsmayıl keçib Elinin yanında oturdu.
-Elişka, gelen bazarkı sınaq imtahanına bilet almısan?
-Eşi, neyleyrem imtahanı? İmtahan gözümdedir indi?
-Men senin bu qeder aciz olduğunu bilmezdim.-Eli qaşlarını çatıb ona baxdı. İsmayıl Elinin nese demeyini gözlemeden sözüne davam eledi.-Çox tez teslim olursan. Heyat seni imatahana çekir, sen ise onsuz da kesilecem deyib vereqi boş verirsen.
-Men başdan kesilmişem. Onsuz da nese yazsam, yene sehvdir deyib kesecekler.
-Bunu sen deyirsen. Eger...
-İsmayıl!-Eli bezgin halda ona baxdı.-İnan ki dediklerini günde en azı yüz defe eşidirem. Kenardan başqasının yerine danışmaq, ağıl vermek nece de asandır.
-Doğrudan? Men heç senin yaşadıqlarını yaşamamışam axı. Derd nedir, bilmirem.
-Senin yaşadıqlarında senin günahın yoxdur. Men ise öz quyumu özüm qazmışam.
-He, onda özü yıxılan ağlamaz, qardaş. Ona göre de dur ayağa, qazdığın yerleri de torpaqla. Sene özünden başqa heç kim kömek eleye bilmeyecek.-ayağa duran İsmayıl yerine keçe-keçe.-Günorta size gelecem, gedib bir yerde gelen bazar üçün bilet alarıq.-dedi.
Sinfe geldiklerinden beri ilk defe idi ki, bacıların üzü gülürdü. Leyladan başqa da heç kim bunun sebebini bilmediyinden hamı teeccüb ve maraq içinde onlara baxırdı. Lakin deyişen ehvalları onların xasiyyetine tesir elememiş, kederleri tek sevinclerini de heç kiminle bölüşmürdüler.
Sinfin qapısını yene bağlı gören İsmayıl deyine-deyine durub qapıya teref getmeye başladı.
-Teneffüslerde bu qapını niye bağlı qoyursunuz e? Qar-çovğundur?
Qapını özüne teref dartmışdı ki, bu vaxt çölden gelen Sevil de qapını içeri açırdı. Eli boşa getdiyinden Sevil müvazinetini itirerek İsmayıla teref yıxıldı. Reflektiv olaraq İsmayıl da onu tutub saxladı. Sözün esl menasında Sevil indi onun qollarının arasında idi. Üç-beş saniyelik göz temasından sonra İsmayıl indi yıxılmaması üçün qollarının arasında berk-berk

<< 1 ... 369 370 [371] 372 373 ... 558 >>