tonu ile danışmağa başladı.
-İki aydır ki, dalımca gelir. Bizim unide oxuyur, bir kurs yuxarıda. İsmayıl da tanıyır, bir-iki defe kelle atıb. Her defe deyirdim ki, gelme, qardaşım hirslenir, el çekmirdi.
Leyla bunu deyib susdu. Onun sonuncu cümlesinden ne demek istediyini başa düşen İsmayıl:
-Maşallah, bizim qız da dünenden razı imiş.-dedi.-Men boş yere özümü dağıdıram ki.
-Nedir e, ne var ki, burada? Guya özün heç qız istememisen, heç qızla söhbet elememisen?
-Leyla!
-Ne Leyla? Sevilin bacısı sizi yolda el-ele tutmamışdı?
-Leyla, besdir!
-İndi neyleyek ki, senin sevgilin seni atdı? Buna göre başqaları xoşbext ola bilmez?
-Besdir dedim sene!-indi esebinden İsmayılın neinki gözleri böyüyür, hetta süzülen yaşlar yanağını isladırdı. Sonuncu cümleni deyerken de sesinde titreme, kövreklik duyuldu.
Bayaqdan susan Dilare xala qızına işare eleyerek:
-Sen keç otağa.-dedi.-Menden bu qeder şeyi gizletmemeli idin.
Leyla ayağını soyunub telesik otağına doğru getdi. Dilare xala üzünü hirsli-hirsli üz-gözünü silen oğluna tutdu.:
-Sen de keç, el-üzüne su vur, sonra otağına get, sakitleş. Axşam danışarıq.
Başını yelleyen İsmayıl celd ayaqqabılarını soyunub özünü vanna otağına yetirdi.
Axşamüstü idi. Hava külekli olsa da soyuq deyildi. Axşamın fesline uyğun serin yeli insanda xoş duyğular oyadırdı. Amma deyesen Yusifin içinde hele de qışın ayazlı çovğunu qurtarmamışdı. Azad müellimgilin binasının qabağındakı çardaqda qaşlarını düyünlemiş halda oturmuşdu.
-Necesen yalançı sevgilim?-qulağının dibinden aniden gelen bu sese diksinib sola baxdı.
-Ceyran? Qorxutdun meni.-damağını dartan Yusif ona yer gösterdi.
-Men de gele-gele binaya baxıram, deyirem ay Allah, bu binanın üstünü niye qara buludlar alıb?-Ceyran test blankı ile çantasını kiçik dairevi masanın üstüne qoya-qoya deyirdi.-Sen deme, bizim yalançı dost fikirli imiş. Ne olub, redd cavabı almısan? Baxım,-deye eli ile Yusifin çenesinden tutub üz-gözüne nezer saldı,-yox, sille izi zad yoxdur.
-Yaxşı da

<< 1 ... 376 377 [378] 379 380 ... 558 >>