gününde qaldığından bura nece geldiyini de bilmemişdi. Ne qeder ki, gec deyil geri qayıdıb buradan çıxmağı düşündü. Lakin bu vaxt beş-on addım aralıdan sanki can çekişen insan sesi eşitmeye başladı. Bu daha çox zarıltıya oxşayırdı. Qorxsa da maraq onu ireli getmeye vadar eledi. Yaxınlaşdı. Kimse özünü oturmuş veziyyetde divara söykemiş, elleri ile üşüyen adamlartek özünü qucaqlamışdı. Biraz da yaxınlaşdı. Bu ki iki hefte evvel ele buradaca anası ile onu oğrudan qurtaran oğlan idi. Ne olduğunu başa düşmeyen Nigar müellime qorxa-qorxa ona teref eyildi:
-Yaxşınız?-deye verilecek en şablon sualı verdi.
Qadir gözlerini qaldırıb başının üstündeki tanış simaya baxdı. Onu ne derecede tanıdı, o melum deyil. Çünki özü tanınmaz halda idi. Hedeqeden çıxarcasına böyümüş ve qan çanağına dönmüş bulanıq göy gözleri, meyikttek ağarmış benizi, dayanmadan bir-birine deyen dişleri indi onu anaların uşaqlarını qorxutduqları xortdana benzedirdi. Psixoloq da bu xortdandan qorxub geri atılsa da sonra birteher özünü ele alıb yeniden ona yaxınlaşdı.
-Ne olub? Xestesiniz?
Qadir yem görmüş ac canavartek gözleri parıldayaraq ayağa durdu. Titreye-titreye:
-Sss..senfde pul varf? Pp...ppul... mene pul ver...-dedi.
Her şey aydın idi. Nigar müellime bir-iki addım geri getdi. “Yaman yerde axşamladım”meseli indi onun bu veziyyetini tam menasında uzah edirdi. Kömeyi olmayacağını bilse de psixoloq dilini işe saldı:
-Baxın, men psixoloqam, eger isteseniz, danışa bilerik.
-Men de psixem, eger istesem...mene pul ver.
-Mende senin istediyin qeder pul yoxdur.
Qadir heç ne demeyib geri getdi ve titreye-titreye yerine oturdu. Ciblerini gezdi. Gödekçesinin cibinden cığcığa kağız çıxardı. Qatını açıb acgözlükle içine baxdı, barmaqlarını üstünde gezdirib diline vurdu. Diline heç ne deymediyinden acıqlanaraq kağızı yere atdı. Sonra ne düşündüse ayağa durdu, şüursuz şekilde onu izleyen Nigar müellimeye yaxınlaşdı. Onun çiyinlerinden tutub biraz hirs, biraz da yalvarışla:
-Mene pul ver, mene kömek

<< 1 ... 378 379 [380] 381 382 ... 558 >>