Halından da görünür ki, uzun müddetdir aludedir. Tecili reablitasiya merkezine yatırılmalı ve müalice olunmalıdır. Bir de analizleri verilmelidir, yoluxucu xestelik elametleri var. Her iki hal üçün de ailesinin burada olmağı lazımdır.
Hekim bunları deyerek aralandı. Nigar müellime çaresiz veziyyetde dehlizdeki oturacağa oturub ellerini dizlerine diredi. Heqiqeten de yaman yerde axşamlamışdı. Ne Qadirin ailesini tanıyırdı, ki, Zerifeni ancaq bir-iki defe üzden görmüşdü, ne de ki, bu qeyri-adi tanışını burada kömeksiz qoyub gede bilerdi. Onu bele gören Ümid hekim:
-Nigar, nese kömek lazımdırsa...-ona teref eyilib astaca dillendi.
-Sağol, Ümid. Amma inan indi özüm de özüme kömek eleyesi halda deyilem.

May ayının onu, heftenin bazar günü idi. Artıq neçe gün idi ki, geden hazırlıqlar başa çatmış, küçeler, yollar gül-çiçeye bürünmüşdü. Ölkenin her yerinde olduğu kimi bu kiçik şeherde de “Gül bayramı”qeyd olunurdu. Xüsusile de şeherin merkezi parkında bayram abu-havası yaşanırdı. El işlerini nümayiş etdiren kim, çalıb oxuyan kim, şekil çekdiren kim. Hazırlıqdan qayıdan Ayangil yollarını buradan saldılar. İlk evvel gelmek istemese de Ayan refiqelerinin tekidinden sonra razılaşmalı olmuşdu. Peşman da olmamışdı. Parka ayaq basdıqları andan etrafdakı bayram abu-havası onun heftelerdir tutqun simasına işıq getirmişdi.
-Doroqoya, kaş ki, Sevil de el işlerini bura vererdi,-deye sıra ile düzlmüş el işlerine baxan Asya dillendi.
-He, keçen il hazırlamışdı. Kaş bu il de hazırlayardı.
-Eh, Sevilin gözüne indi sergi görünür?
Ayanın bu sözünden sonra dönüb bir-birilerine baxan qızlar dine bilmediler. Geze-geze sergiden aralandılar. Bu vaxt Asya:
-A, psmotrite, Yusifle Züleyxa!-deye aniden qızlara seslendi.
-Hanı?-deye Ayan da dillendi.
Yusifle Züleyxanın adını qoşa eşitcek Sevincin özünden ixtiyarsız üreyi uçundu.
-Gedek, görek ne danışırlar?-deye Asya gülümseyerek qızlara göz vurdu.
-Lazım deyil, hara gedirsiniz?-Sevinc onu qolundan tutub saxladı.
Lakin gec idi.

<< 1 ... 380 381 [382] 383 384 ... 558 >>