Züleyxa artıq qızları görmüşdü ve el eleyerek onları yanlarına çağırırdı.
-Bax, özleri çağırırlar, Sevinc. Getmesek ayıb olar.
Refiqelerinin tekidi ile Sevinc ayaqlarını sürüye-sürüye onlara yaxınlaşdı. Salamlaşdılar. Hemişekitek öz hereketlerive dilinden qalmayan Asya:
-Siz xeyir ola burada vmeste, ne danışırsınız bele?-deye bic-bic gülümsedi.
-Heç ne caan. Ne danışacayıq, men hazırlıqdan gelirdim, gördüm ki, Yusif burada tek oturub.
Züleyxa duruxmuş halda bir Asyaya, bir de qızlara baxırdı. Yusif ise ters-ters Asyaya baxıb başını bulayırdı. Asya ise onu görmürnmüş kimi:
-Neden danışırdınız bele?-deye soruşmaqda davam eleyirdi.
-Heç, Yusifdir de,-Züleyxa eyni üz ifadesi ile,-biraz Eliden şi..- sözüne davam elese de bir anlıq üz ifadesini ve sözünü deyişib,-ellerinden şikayetlenir. Eee...hazırlıqda o qeder test eleyib ki.-deye davam eledi.
“Eli”yene de Ayanın ehvalını pozmuşdu. Dodaqlarını çeyneye-çeyneye gözlerini qaçırıb etrafa boylanmağa başladı. Yusif ise bir terefden Züleyxanın qolundan dartır, diger terefden de narazılıqla ona baxıb başını bulayırdı. Çetin veziyyete düşdyünü gören Züleyxa:
-Ne ise caan, men gedim, ehmedi gözleyirdim.-deye ayaqlandı. Sağollaşıb aralandı.
-Ne ise, doroqoya, biz de gedek.-deye Asya Sevince baxdı.-Sizin yolunuz birdir de daha.
Asya ile Ayan sağollaşıb aralandılar. Parkda bu boyda ses-küyün, çal-çağırın içinde bir sessizlik hökm sürürdü. Dostlar, ya da “dost”deyib özlerini aldadanlar üz-üze sessiz dayanmışdılar.
-Dost, isteyirsen Eli ile men danışım?-deye Sevinc sessizliyi pozdu.
-Yox, yox, ne bade. Danışmır öz bilsin. Ona yalvaran deyilem. Parkı gezek, yoxsa eve gedek?
-Eve gedek. onsuz da ses-küy başıma düşür.
Onlar belece geze-geze parkdan çıxdılar. Söhbet eleye-eleye yolu yarı elemişdiler. Söhbet esnasında Sevinc:
-Dost, sen hele senedlerini tesdiqletdirmemisen?-deye soruşdu.
-Yox e, tesdiqlederem de.-Yusif bezgin halda üzünü turşutdu.-Axot var?
Yusifin heyatına qarşı bele laqeydliyine dözmeyen Sevinc onunla

<< 1 ... 381 382 [383] 384 385 ... 558 >>