köksünde durmurdu,-o söz ağızmdan sehven çıxmadı. Seni sevirem!
Sevinc heyretden dörd açılmış gözlerini Yusife zillemişdi. Bu defe qulaqların onu yanıltmamışdı. Bu onun illerdir gözlediyi etiraf idi. Amma indiki halda sevinc ona inana bilmezdi. Çünki artıq Yusife inamı qalmamışdı. Gözlerini yumub enenevi silleni gözleyen Yusif yanağına heç neyin qonmadığnı görüb gözlerini açdı. Sevincin de ona baxdığını görüb cesaretlendi. Elini uzadaraq onun elinden tutmaq istedi. Aniden sanki özüne gelen Sevinc onun elini yana iteleyib enenevi silleni vurdu ve tez de aralanmağa başladı.
-Sevinc, niye bele eleyirsen?-deye Yusif onun arxasınca seslendi.
Dişini-dişine sıxan Sevinc arxaya çevrilib:
-Neylemeliyem, boynuna atılmalıyam?-deye kinaye ile ona baxdı.-Bu qızların üreyi senin üçün nedir? Mekteb qurtardı, indi de sinfe keçmisen? Züleyxa, Sevinc-sırada kim var? Leyla, Günay?
-Sevinc, niye başa düşmürsen? Men bu heyatda tekce seni sevmişem.
-Sencanı, demezsen aldatdım? Ceyrana da bele demişdin, he? Dünya bir yana, sen bir yana. Sonra, sonra ne oldu? Sıxıldım, çıx get! Nezrin kimi, Güler kimi, ne bilim, Aynur kimi. Meni neçe ay fırlatmaq fikrin var?
-Sevinc, Sevinc!
-Biz dost idik e, Yusif! Gözümüzü açandan da dost olmuşuq. Sen bize bunu elememeli idin.
Bunu deyen Sevinc süretle ondan aralandı. Getdikce de göz yaşları havada sepelenirdi. Bunlar qüruru ile vicdaınının arasında qalan üreyinin yanğısı idi. Qüruru “İnanma!”, vicdanı “İncitme!”, üreyi ise “Sevirem!”deyirdi. Yusifin ise dünyası başına yıxılmışdı. Sevincin onu sevmediyini, ona inanmayacağını bilse de indi bunları eşitmek onu çox incidirdi.
Dükanının qarşısında durub bir xeyli etrafa baxan Xeyal müellimin gözlerinden narahatlıq sezilirdi. Açarı kilide salıb qapını açmaq istese de ani olaraq nese düşünüb dayandı. Dükanın beş-altı pilleli pillekeninde oturub elleri ile başını qucaqladı. Düşünceli gözlerinde daxili heyecanın yaratdığı keder var idi.
-Allahım, ona nese olsaydı, men neyleyeldim?-deye öz-özüne

<< 1 ... 383 384 [385] 386 387 ... 558 >>