vermemeyi, indi bütün fikrinin derslerine vermeli olduğunu berk-berk tapşırıb çöle çıxdı. Lakin özü de qızından da çetin veziyyetde idi. ne “Ona he de”deyecek qeder ürekli idi, ne de “Bütün elaqeleri kes, onu da üreyinden sil”deyecek qeder qeddar. Axır vaxtlar qonşu oğlunun qızına qarşı deyişen münasibetini hiss elemişdi. Bu münasibetin qarşılıqlı olması ise onu daha çox qorxudurdu. Çünki Yusifin ailesine beled idi. Atasının cavan vaxtı anasının başına getirdiklerini qızının da yaşamasına göz yuma bilmezdi. Yusif zahiren olduğu kimi, xasiyyetce de atasının oğlu idi.\
Artıq axşam düşmüşdü. Eli ile İsmayıl Ağabala dayının dükanının pillekenin de oturub derdleşirdiler.
-İndi bu o demekdir ki, qızı qardaşına vermeyibler?
-Yox. Qızın ailesi konkret deyib ki, biz qızımızı başqasına vermişik. Boş yere zehmet çekib gelmisiniz.
-Bes Hüseyn ne deyir?
-Ne deyecek, yazığa iyne vursan, qan çıxmaz. Mamanın yanında demir, amma teklikde mene deyir ki, gördüm çox nem-nüm eleyirler, Gülnarı qaçıracam.
-Yox, ele elemesin. Sonra tutdurarlar.
Ele bu vaxt boş küçede onlara doğru yaxınlaşan addım seslerini eşidib başlarını qaldırıb sese teref baxdılar. Qaraltını ayırd elemek üçün gözlerini qıyıb diqqetle baxırdılar ki, Yusif ayaqlarını sürüye-sürüye onlara yaxınlaşdığını gördüler. Onun üzünde heyatdan bezmiştek bir ifade var idi.
-Yusif, ne olub?-deye İsmayıl ayağa qalxıb telaşla ona yaxınlaşdı.
Yusif eli ile işare eleyib “Heç ne soruşma”dedi.
-Ne ise smaylik, helelik.-Yusifin geldiyini gören Eli durub oradan aralanmaq istedi.
-Hara gedirsen? Men hele senden muştuluq alacam.-gözlenilmeden Yusif kinaye ve keder ifade eden ses tonu ile onun arxasınca seslendi.
-Başa düşmedim.-Eli arxaya dönüb teeccüble bir İsmayıla, bir de ona baxdı.
-Başa düşmeli ne var ki? Muştuluğunu ver, ahın tutdu meni. O mene inannmır, o meni heyatından sildi.
Sonuncu cümleni deyerken Yusifin üzündeki çaresizlik ifadesi Elinin de qelbini göynetdi, amma bu artıq onun qelbinde qol-budaq atmış nifret

<< 1 ... 386 387 [388] 389 390 ... 558 >>