ağacının yanından yel de olub ese bilmedi.
-Öz günahlarını menim boynuma yıxma. Get işinle meşğul ol.-Eli bayaqkı laqeydlikle dillendi ve dönüb getmek istedi.
-Hara qaçırsan?-Yusif bu defe amirane terzde sesini qaldırdı.-Ne vaxta qeder qaçacqsan?
-Ne isteyirsen?-Eli dişini-damağına sıxıb yeniden geri döndü.-Ecel girleyib seni?
-He, sen ki bunu çoxdan isteyirsen,-deye Yusif ona yaxınlaşdı,-vur öldür de meni.
-Keç, cehennem ol, o yana!-Eli onu geri iteledi.-Beynimi xarab eleme.
-Nedir, qorxursan yoxsa? Qorxma e, pis adama heç ne olmur. Bilirem ki, qabağınızda günahkaram. Sen de, o da...ele baxırsınız ki, öldürmekden beter eleyirsiniz.-Elinin qolunu özü beraberliyinde qaldırıb-Vur!-dedi.-Qabağından qaçan kişi deyil!
-Yusif, sen lap ağ eledin.-bayaqdan maraqla bu sehneni izleyen İsmayıl dözmeyerek Yusifi yana çekmek istedi.-Gel, keç bu terefe.
-Çekil,-Yusif onu yana iteledi,-sen qarışma smayl. Bu mesele ikimize aiddir.-sonra yeniden üzünü Eliye tutdu.-Kişi deyilsen e?-deye qışqırdı.
Eli gözlerini yumub dişlerini bir-birine sıxa-sıxa derinden nefes aldı. Bu defe şeytan ona güc geldi. Yumruğunu düyünleyib aniden Yusifin çenesinin altından tutarlı bir yumruq atdı. Zerbe çox güclü idi ve Yusif müvazinetini itirib yere yıxıldı. Ele ilk zerbeden de peşman oldu. Çünki ilk yumruq onun gözlediyinden de möhkem olmuşdu. Eliye ise sanki güc gelmişdi. Üreyi bir yumruqla soyumadı. Yusifi yaxasından tutaraq qaldırdı ve ikinci yumruğu da atdı.
-Eclaf, sen menim heyatımı mehv eledin, alçaq! Sevdiyim qıza hesret qoydun! Ele bilirsen sen xoşbext olacaqsan?!-deye-deye yıxılan Yusifi yeniden qaldırıb yaxasından tutaraq silkelemeye başladı.
Yusif ise ağız-burnu qan içinde gözlerini yere dikmişdi. Veziyyetin nezaretden çıxdığını gören İsmayıl telaşla onları ayırmağa çalışırdı.
-Eli, Eli, qurban olum, özüne gel. Burax onu, bu işin axırı yaxşı qurtarmayacaq!
-Sen qarışma, İsmayıl! Özü qaşındı.-deyib Eli onu yana iteledi. sonra Yusifin çiyinlerinden tutub dizi ile qarnına da

<< 1 ... 387 388 [389] 390 391 ... 558 >>