tepik vurdu.
Yarıbükülü veziyyetde yere yıxılan Yusif qıvranmağa, zarımağa başladı. Üreyi soyumayan Eli hele ayaqlarını da tepiklemek isteyirdi ki, İsmayıl çekib onu yana atdı.
-Sen lap ağ eledin , ha! Cehennem ol, bu yana!-sonra yerde qıvrılan Yusife yaxınlaşınb onu qaldırmağa çalışdı.-Delisen sen? Gerek özünü öldürdesen?-deye onu da danladı.
-İsmayıl, deyesen ölürem.-Yusif zarıyaraq yerde qıvrılırdı.-Medem deşilir...
-Neylemisen, Eli?-İsmayıl başını bulayaraq ona baxdı.
-Neyleyim e, özü qaşındı.-Eli bir kenara çekilib hem qorxa-qorxa, hem de özün müdafie eleyerek dillendi. Sonra bir-iki addım qabağa gelib Yusife baxdı.-Ele pisdir ki?
-Axırıncı tepiyin pis idi. İçalatı zedelenmese yaxşıdır.
-Bu ziliblden mene ne vaxt xeyir gelib ki?-Eli ters-ters Yusife baxdı.-Deyir keçinin eceli çatanda buynuzunu çobanın çomağına sürter.-sonra İsmayıla baxdı.-Neyleyek indi?
-Ne bilim. xestexanaya aparsaq, sene protokol yazılacaq. Aparmasaq da veziyyeti pisleşecek.
-Bize aparaq belke? Mama medsestradır da, o baxar. Eybi yox, deyerem ki, men döymüşem.
-Lazım deyil, men yaxşıyam.-Yusif zarıya-zarıya dillendi. Sonra dikelmek üçün elinin birini yere dayaq eledi ve asta-asta durdu. Lakin gözleri qaraldığından yeniden oturdu.
-Zehrimar yaxşıyam! Merdimezarın biri, merdimezar! Ölmek isteyirsen, get özünü maşının altına at da. Daha meni niye zibile salırsan?
Belece bir qeder götür-qoydan sonra Yusifi sürüye-sürüye Eligile getirdiler. Elinin anası Yusifin bu halını görüb telaşlandı. İsmayılın yoldakı tekidine esasen onlar Yusifin guya başqa oğlanlarla dalaşdığını ve döyüldüyünü dediler. Meleyke xala onun yaralarını temizleyib yara bantı qoyduqdan sonra Eli ile İsmayıl yeniden onu sürüye-sürüye öz evlerine apardılar. Ele Nuride xala da oğlunu bu veziyyetde görün telaşlandı ve dalaşdığı üçün berk danladı.Növbeti heftenin ilk günü. Diger günlere nisbeten bu gün hava biraz serin ve külekli idi. Geceni sehere qeder Yusifin damdan düşme sevgi etirafını xatırlayıb ağlayan, bununla da

<< 1 ... 388 389 [390] 391 392 ... 558 >>