sevirem de deyirsen?!
Qulaqlarına qeder qızaran Yusif gözlerini yere dikmişdi. Bu sözler dünenkinden de ağır idi. Sevinc haqlı idi. Onun dilinden özü haqqında eşitdikce Yusif bele özünden diksinmişdi.
Onlar arasındakı soyuqluq ele ilk dersden hamının diqqetini çekmişdi. Bele ki, her iksinin dalğınlığı ve qaşqabaqlı simaları, bir-birilerinden aralı oturmaları heç kimin gözünden yayınmamışdı.
Tenefüüs. Yusif çöl pencerenin artırmasına söykenib uzaqlara baxırdı. Ele fikri de uzaqlarda idi. Dostluqlarının başladığı ilk günde. On üç il evvelde.
“Belece serin may günlerinden biri idi. Balaca Sevinc blokun qabağındakı meydançada o vaxtkı qızların en sevimli oyuncağı olan “Nabor”adlanan yemek destlerini daşın üstüne düzüb evcik-evcik oynayır, anası ise beş-on addım aralıdakı oturacaqda qonşu qadınlarla söhbet edirdi. Hemişeki kimi heyetin diger oğlanları ile dalaşıb üstegel anası terefinden döyülen balaca Yusif ise anasının yanında oturacaqda oturub burnunu çeke-çeke ve ayağını oturacaqdan yelleye-yelleye Sevince baxırdı. Bir xeyli ona izledikden sonra başını dönderib anasına baxdı. Bu vaxt Nuride xalanın başı qonşu qadınlarla söhbete qarışmışdı. Yusif bir gözü anasına baxa-baxa oturacaqdan düşüb Sevincin yanına geldi.
-Oynamaq olay?-deye çekine-çekine Sevincden soruşdu.
-Omaz!-deye balaca Sevinc qaşlarını çataraq üzünü turşutdu.-Sen pis uşaqsan. Hamını ağladıysan.
-Deyileem. Vallah senin saçını datmayacam. Oynayaq da nonay?
Bir oyuncaqlarına, bir de Yusife baxan Sevinc:
-Yaxşı, del,-deye gülümseyerek eli ile onu sesledi.
-Ne oynayısan? Dava-dava?-Yusif maraqla onun oyuncaqlarına baxdı.
-Yoox, dava-dava yox, evcik-evcik. Men ana olum, sen de ata. Al bu qabı,-deye balaca Sevinc daşın üstündeki benövşeyi rengli kasaya oxşar kiçik qabı ona uzatdı,-det düyü deti, men de yemek bişilim.
-Düyü?-qabı eline alan balaca Yusif üzünü turşudaraq ona baxdı.
-He de, de odakı qumlar düyüdür, onlardan detir.
Balaca Yusif qabı alıb qumluğa teref getdi. Eli ile qumları o

<< 1 ... 390 391 [392] 393 394 ... 558 >>