teref-bu terefe dağıdıb ovcuna yığaraq qaba tökmeye başladı. Birden qışqıraraq ağlamağa başladı. Qumun içindeki şüşe qırıntısı barmağını kesmişdi. Onun sesine bayaqdan söhbet eleyen qonşular ayaqlandılar. Nuride xala yene de oğlunun dinc dayanmadığını düşünüb onu danlamağa, hetta vurmağa da başladı. Sonra ise yod ve pambıq getirmek üçün celd yuxarı qaçdı. Bu arada barmağının birini şüşe qırıntısı ile cızan Sevinc qız kimi hay-küy salan Yusife yaxınlaşdı.
-Ağlama,-deye evvelce mehribanıqla elini onun qoluna sürtdü, sonra kesdiyi barmağını gösterib,-bax, menim de bamaxım uf olub, men heç ağlamılam ki.-dedi. Yusif sakitleşib hıçqıra-hıçqıra onun barmağına baxdı. Sevinc ise kesdiyi barmağını onun barmağına yaxınlaşdırdı-Gel, qan qadası olaq.
-O nedir?
-De tinoda dölmüşdüm. Qan qadası (qan qardaşı) oluyla, sonra heç dalaşmıyla. Hemişe bir-birilerine tömek ediyle.
-Dost oluyla?
-He, del biz de dost olaq.
-Yaxşı.-deyib Yusif barmağını onun barmağına yapışdırdı.”
Bunları xatırlayan Yusif köks ötürdü. Öz-özüne:
-Eh Sevinc, kaş o günler heç bitmeyeydi, kaş ele uşaq qalaydıq.-dedi.
Bu vaxt çiynine bir elin toxunduğunu hiss eleyib arxaya çevrildi. Mehdi idi:
-Ne olub e? Ne yaman fikirlisen?
-Heç ne.-deye Yusif üzünü turşutdu.
-Kim bezeyib seni bele?-Mehdi eli ile onun çenesinden tutub üzüne baxdı.
-Dünen axşam dalaşmışıq.
-Mışıq? Kiminle?
Yusif bir anlıq özünü itirdi. Eliye döyüldüyünü deye bilmezdi.
-Başqa oğlanlarla. Sonra İsmayıl zad geldi.
-Zad? Başqa kim var idi ki?
-Eşi, sene açot verecem?-deye günün hirsini onun Mehdinin üstüne töken Yusif dehliz boyu getmeye başladı.
-Heç deme! Senin minnetin olsun ki men senden nese soruşuram!-Mehdi de onun arxasınca qışqırdı.

Yusifle Sevinc arasındakı soyuqluq Züleyxanın ehvalına da öz menfi tesirini göstermişdi. Sebeb her ne olursa olsun Yusifin küskün ve esebi siması Züleyxanı incitmeye bilmezdi. Diger terefden de Sevilin birinci dersde olmaması onu lap darıxdırırdı. Elleri qoynunda dehlizde o baş-bu başa

<< 1 ... 391 392 [393] 394 395 ... 558 >>