gedib gelir, tez-tez de pillekene boylanırdı. Növbeti defe baxanda aşağıdan ayaq seslerini eşidib pillekene teref getdi. Sevil idi. Onu gördüyüne sevinse de derhal da onun ağlayan görcek duruxub qaşlarını çatdı.
-Caan, ne olub sene? Niye ağlayırsan?
-Zülü, gelen ayın on dördü toyumdur.-deye Sevil ağlaya-ğalaya onun boynuna atıldı.-Ölüm günümdür, Zülü.
Her şey aydın idi. Bir qız eger toy xeberini bele ağlaya-ağlaya verirse, bu onun üçün ölüme beraber sayılırdı. Başqa birini seve-seve sevmediyi biri ile aile qurmaq, bir qız üçün ölüm kimi bir şey idi.
-Canım, ağlama, özüne gel-Züleyxa onu sakitleşdirmeye çalışırdı.-Belke bele daha yaxşıdır? Belke Xelil ele de pis adam deyil?
-Zarafat eleyirsen, Zülü?-Sevil ondan aralanıb hıçqıra-hıçqıra-Onun nece biri olduğunu menden yaxşı bileceksen?-dedi.
-Yaxşı caan, men ele demek istemedim. Ağlama.
-Zülü, ölmek isteyirem, ölmek isteyirem.-deye Sevil yeniden ağlaya-ağlaya onun boynuna sarıldı.
-Yox, günahdır, bele deme. Ölümden danışma.
Züleyxa onun üz-gözünü silerek, sakitleşdire-sakitleşdire sinfe getirdi. Sinifde ise refiqeleri Sevincin başına yığışmış, ondan dünen olanları bir de etraflı xeber alırdılar. Ele bu vaxt zeng ikinci ders üçün içeri vuruldu ve zengle birlikde Xatire müellime de qapıda göründü. Hemişekinden ferqli olaraq o bu gün daha baxımlı görünürdü. Buruq-buruq saçları, sürmeli ve gülümseyen gözleri, laletek qızarmış allıqlı yanaqları onu olduğundan daha gözel gösterirdi. Onu bele görcek hamı bir-birine deydi. Eli özünden ixtiyarsız Kereme baxdı. Bu vaxt pencerenin qabağında donub qalmış Kerem tez özünü ele alıb gözlerini yumdu, dodağının altında nese deyerek asta-asta yerine geldi. Gözlerini partasına dikerek salamlaşmaq üçün ayaq üstde durdu. Ele Ayanın da nezerleri Keremde idi. Qemer arxaya dönüb Günelin qulağına pıçıldadı.
-Gözün aydın, sevimli müellimin eldemn getdi.
-Ne bilirsen ona göredir?
-Xeberin yoxdur, bütün müellimler bunlardan danışır?
-Uşaqlar, belke salamlaşaq?-sinifde pıçapıçın

<< 1 ... 392 393 [394] 395 396 ... 558 >>