bitmediyini gören Xatire müellime üz ifadesini deyişmeden yüksek sesle onlara seslendi.
Yavaş-yavaş hamı susdu. İndi bütün nezerler onun üzünde idi. Salamlaşmadan sonra ve bütün iki ders boyu pıçapıçlar, menalı ve heyran baxışlar, gülümsemeler davam eledi.
Nigar müellime otağındakı poçt qutusunu açıb içindeki mektublara baxırdı. Bu vaxt el telefonu zeng çalmağa başladı. Celd mektubları qutuya qoyub ağzını kilidledi ve masaya doğru qaçdı. Bu onun gözlediyi zeng idi.
-He, Ümid?
-Salam bibiqızı, necesen?
-Yaxşıyam, sağol. Bağışla, dünen evde qonaq var idi deye seninle etraflı danışa bilmedim. -Eybi yox, canın sağ olsun. Dünen de dediyim kimi sene iki pis xeberim var. Hansından başlayım?
-Yaxşı da, Ümid, onsuz da geceni sehere qeder ilan-qurbağa görmüşem. İkisi de pisdirse, hansını isteyirsen, onu de.
-Onda en pisinden başlayım. En pis xeber odur ki, senin xesten hepatitdir. Pisi ise beşinci gün seher xestexanadan qaçıb.
-Ne?-özünden ixtiyarsız qışqıran Nigar müellime elini ağzına tutub stula oturdu.-Nece yeni xestexanadan qaçıb?
-Bunu görsen özünden soruşarsan. Seher tezden pencereden tullanaraq aradan çıxıb.
-Ailesinin xeberi var?
-He, anası ile bacısı burada idiler, el qatmışdıalr özlerine. Amma onları da qınamıram. Yazıq qadın ele pis veziyyetde idi ki. Xestexana polise xeber eleyib. Dilişgilin destesi onu axtarır indi.
-Bes niye bunu mene beşinci gün demedin?
-Men ele bildim senin xeberin var. Amma sonra gördüm ki senden ses çıxmadı.
-Sağol Ümid, her şey üçün çox sağol. Sene de eziyyet verdim.
-O ne sözdür, bibiqızı? Biz qohumuq. Amma sen de özünü ele al, unutma ki bu insanlara kömek elemeye mecbur deyilsen.
-Yaxşı dayıoğlu, sağol. Dilişe de menden salam de.
-Gönderen sağolsun, sağol.
Nigar müellime telefonu söndürüb çaresiz halda, fikirli-fikirli otağa boylandı. Ümidden ferqli olaraq o özünün insanlara kömek elemeye mecbur sayırdı, çünki bu onun işi idi. Amma deyesen bu defe öhdesinden gele bilmeyecekdi.

Sinfe gienden beri Sevilin kederli

<< 1 ... 393 394 [395] 396 397 ... 558 >>