siması, ağlamaqdan şişmiş gözleri İsmayılın diqqetinden yayınmamışdı. Özünü dostları ile söhbet edirmiş ve ya derse qulaq asırmış kimi gösterse de fikri Sevilin yanında idi. “Göresen, o niye ağlayıb? Belke nişanlısı incidib? El-qolu bağlı, çaresiz olmaq ne pis şey imiş.”kimi düşünceler iki ders boyunca onu rahat buraxmamışdı. Çaresiz, eli-qolu bağlı olan tekce o deyildi. Bir terefden Yusifin halı, diger terefden de Sevilin çaresizliyi Züleyxanın ehvalını tamam telx etmişdi. Yusife kömek ede bilmezdi belke, amma Sevile göre nese ede bilerdi. Teneffüsde arxa pencerenin artırmasına söykenib ders boyu düşündüklerini bir daha götür-qoy etdi. “Yox, bunun başqa yolu yoxdur. Men en yaxşısı İsmayılla danışım. Evvelce Sevilin ona niye yalan danışmalı olduğunu, ailesindeki veziyyeti deyerem, sonra da gelen ay toyunun olacağını. Mence İsmayıl hele de onu sevir, sadece ona acıqlıdır. Onu da qınamıram, kim olsaydı bele reaksiya vererdi. Yaxşısı budur, vaxt itirmeyim.” Söykendiyi yerden aralanıb addım atmaq isteyirdi ki, içinden gelen başqa bir ses onu saxladı. “Dayan e Züleyxa, hara gedirsen? Tutaq ki, İsmayılla danışdın, o da Sevili bağışladı. Bes sonra? Sonra ne olacaq? İsmayıl delilik eleyib Sevili qaçırsa Xelil de onların izine düşüb onları tapacaq. İsmayılın ailesi, Sevilin ailesi...alem deyecek bir-birine. Uyyy dayan Züleyxa, dayan! Allah elemesin, Xelil onların ikisini de öldürer.”
-Ne olub, mene nese demek isteyirsen?-qefilden qarşısında İsmayılı gören Züleyxa şüursuz şekilde gözlerini döydü.
-Yoox.
-Bes bayaqdan ne gözlerini üzüme diremisen?
-Meen?-Züleyxa udqundu.-Fikirli olmuşam yeqin.
İsmayıl daha heç ne demeyib sadece ağzını büzerek yerine qayıtdı. Züleyxa pert şekilde dirseklerini pencereye direyerek ellerini üzüne tutub üzü pencereye dayandı. Üreyi boğazında döyünürdü sanki. Heç özü de bilmeden gözlerini İsmayıla dikmişdi. “Off, ne yaxşı ona heç ne dememişem. Ele baxırdı, ele bil buna borcum var. Men de az qala bundan kömek isteyecekdim.” Gözlerini açıb

<< 1 ... 394 395 [396] 397 398 ... 558 >>