deyil.
-Zarafat eleyirsen?
-Yoox, ciddiyem. Bele çox diqqet çekisen.
-Hee,-Xatire müellime indi başa düşmüştek bir qaşını qaldırıb kinaye ile,-klassik qısqanclıq sindromları başlayıb demeli? Maşallah, Anar müellimle otura-dura ona oxşamısan ki. Soruşmaq ayıb olmasın Xeyal müellim, kimsen ki bele qadağalar qoyursan? İki kelime xoş danışdıq deye o deqiqe sahiblenme. Hele ki heç neyimsen.
Xeyal müellim de ağzını açıb nese demek isteyirdi ki, Gülnare müellime ile Vefa müellime ard-arda müellimle otağına girdiler. Onları bele üz-üze görüb aralarında qımışsalar da tez özlerini düzeldib onları salamlayaraq boş masalara sarı getdiler. Xatire müellime daha heç ne demeyib otaqdan çıxdı. Xeyal müellim çaresiz şekilde yerine keçdi.
Yusifin bu günkü meyus ve esebi halı Elinin de gözünden yayınmamışdı. Onun bu halına sevinmir, eksine üreyi yanırdı. Sanki ona qarşı olan bütün nifreti atdığı yumruqlarla keçib getmişdi. Sanki ona ele bu lazım imiş, içindeki kin yox, acıq imiş. Hetta sonradan Yusifin ağlına uyub onu döydüyü üçün peşman da olmuşdu. Bütün bunlara baxmayaraq indi o özünü evvelki kimi aparır, Yusifle danışmırdı. Ya da danışılacaq adamın o olmadığını düşünürdü. Bu vaxt çiynine bir elin toxunduğunu hiss eleyib arxaya döndü. İsmayıl ona Yusifi işare edib:
-Men seni bu qeder kinli bilmezdim,-dedi.-Yazıq onsuz da ezab çekir. Dünen de özün gördün ne halda idi. Bir işdir de olub, belke onu bağışlayasan?
-Doğrudan?-deye Eli kinaye ile gülümsündü.-Bir işdirse sen de onu bağışla.-deye Sevili işare eledi.
Başını bulayan İsmayıl daha ona heç ne demeyib durub tek oturan Yusifin yanına keçdi. Yusif bu vaxt elinde karandaş oynada-oynada teste baxırdı. Qaşlarını düyünlediyi simasında ele bir qezeb var idi ki sanki bütün dünya buna düşmen idi. Karandaşı da ele berk-berk teste vururdu ki karandaşın ayağı olsaydı durub qaçardı.
-Necesen, qabırğaların ağrımır?-deye İsmayıl xeber aldı.
-Eşi, ne qabırğa? Üreyim ağrıyır.-Yusif bunu ele çaresiz dedi ki, bir anlıq İsmayıla ele geldi

<< 1 ... 396 397 [398] 399 400 ... 558 >>