tez çıxandır, amma üreyi temiz uşaqdır. Düzdür, bu güne qeder mektebde qapısının ağzını kesdirmediyi qız qalmayıb. Amma Yusif onların heç birini sevmeyib.
-Eli,-Sevinc bezgin halda dillendi,-bildiyim şeyleri mene danışmağın ne menası var?
-Olmadı ki, Sevinc, sözünün üstünde durmursan. Menası odur ki, bütün bunlara baxmayaraq Yusif artıq çox deyişib. Bilirem, ona inanmırsan, amma o sene ürekden bağlanıb, o çox ezab çekir, Sevinc.
-Eli, seni bura o gönderib?
-Men onunla danışmıram ki.-Eli kianye ile gülümsündü.-Hetta dünen onu döymüşem de. Düzdür, özü mecbur eledi, amma onu pis ezişdirdim.
-Doğrudan e,-Sevinc nese xatırlamıştek elini alnına apardı,-üz-gözü şişmişdi.
-Görürsen ki, men onunla danışmıram. O menim heyatımı alt-üst eleyib. Bile-bile, ya bilmeden, amma eleyib. Yene de men elimi vicdanımın üstüne qoyub seninle danışmağı özüme borc bildim. Senden onu sevmeyini gözleyen yoxdur. Ola biler ki, sen onu dost gözünde görürsen. Prosto, onu başa düş, ondan uzaqlaşma. O heç vaxt sene diger qızlar kimi yanaşa bilmez.-Eli nese xatırlamıştek bir anlıq susub öz-özüne gülümsedi, sonra sevince baxıb,-çünki o heç bir qıza on iki saat hediyye axtarmayıb.
-Ne?-Sevinc teeccüble Eliye baxdı.
-He sevinc, Yusif senin ad gününde düz on iki saat ac-susuz senin üçün hediyye gezib.
-Yaxşı sencanı,-Sevinc üzünü turşutdu,-o boş-boşuna küçeleri veyillenib, qayıdanda da Vahidin gül dükanını açıq görüb, yadına düşüb ki, Sevincin ad günüdür.
-Onu sen ele bilirsen. Yanında men olmuşam.
-Ele bilirsen sene inanacam?-deye Sevinc ona baxıb kinaye ile gülümsündü-Gör kim danışır. Deyek ki, Yusif menim üçün on iki saat hediyye axtarıb, bes sen neylemisen? Senin üçün canından keçen bir qız üçün barmağını bele terpetmedin. Gizlinden de olsa zeng eleyib Allahın bir “sağol”unu da demedin. Dala baxan namerddir, deyib dabanına tüpürdün.
Eli tutuldu. Yusifi müdafie etmeye çalışarken özü müdafiesiz qalmışdı.
-O başqa söhbetdir, bura aid deyil. Hem de ki o menim meselemdir.
-Lap yaxşı, bu da

<< 1 ... 401 402 [403] 404 405 ... 558 >>