refiqesi Günel müellime ile danışırdı. Refiqesi telefonda onlara gelmesi üçün razı salmağa çalışırdı.Nehayet onunla razılaşan Nigar müellime gülerüzle telefonu söndürdü. Lakin yeniden Qadiri yadına salıb qaşlarını düyünledi. Ona qarşı heç bir hissi yox idi, sadece peşesinin verdiyi bir alışqanlıq idi:kimese kömek eleye bilmeyende belece narahat olardı.
Artıq axşam düşür, hava qaralırdı. Bir neçe saat Günelgilde toy hazırlıqlarına kömek eleyen psixoloq eve qayıdırdı. Günele belli elemese de qırmızı lentli cer-cehize her baxdıqca öz nişanını, Feridi xatırlayıb üreyi pis olurdu. Tale Feridi ondan almasaydı, belke bu yay onların da toyları olacaqdı. Bunları düşüne-düşüne gedirdi ki, aniden binanın tininden çıxıb az qala onunla toqquşan addım seslerine diksindi. Başını qaldıranda qarşısında Qadiri görcek evvel duruxdu, sonra ise axtadığını tapmıştek sevindi. Qadir ise onu görmeyine neinki sevinmedi, eksine peşman oldu. Yolunu deyişib geri qayıtmaq istedi.
-Qadir, sen neçe gündür, haradasan?-deye Nigar müellime onu qolundan tutaraq saxladı,-Xestexanadan niye qaçmısan?
-Sene ne?-deye ona teref dönen Qadir damaqlarını çeyneye-çeyneye -Senin işin-gücün yoxdur?-dedi.
-Sözü yayındırma. Senin yaxşılığın üçün deyirem, müalice olunmalısan. Xestexanaya qayıt.
-Onsuz da senin elinden cana yığılmışam. Ay qız, sene göre men öz evimden didergin düşmüşem e, onun-bunun evinde geceleyirem. Lenete gelmiş polizler, hekimler...-ona yaxınlaşaraq sol qolunu möhkenmce sıxdı.-Ele eleme ki menimle bir yerde senin meyitini de axtarsınlar. Çıx get buradan! Amma, meni gördüyünü kimese demeyi ağlından da keçirme.-Qadir elini boşaltdı.-Yoxsa sen qarışıq bütün aileni yanıdıraram. Eşitdin meni?
-Eşitdim.-deye rengi qaçan Nigar müellime başını yelledi.
Qadir daha heç ne demeyinb aralanıb getmeye başladı. Heyecanını boğmağa çalışan psixoloq tez-tez telefonunu çıxararaq kimese zeng elemeye başladı. Telefonu qulağına qoyub “Alo”demeye macal tapmamış arxadan yaxınlaşan Qadir celd telefonu onu

<< 1 ... 405 406 [407] 408 409 ... 558 >>