elinden alaraq yere atdı,qolunu ise möhkemce geriye buraraq:
-Ay qız, senin deyesen ailene yazığın gelmir axı.-dedi.
Qolunun ağrısının üstüne üereyinin ağrısı da gelen Nigar müellime ağlamsınaraq:
-Menim ailem yoxdur.-dedi.
Bu sözden sanki yumşalan Qadir onun qolunu buraxa-buraxa:
-Nece yeni yoxdur?-dedi.-Bes keçen defeki arvad anan deyildi?
Qolunu ondan qurtarıb bir-iki addım aralanan Nigar müellime başını bulaya-bulaya gözlerini yere dikdi. Köks ötürüb:
-O meni öz balası kimi öyüden qadındır.-dedi.-Menim bu dünyada ondan başqa heç kimim yoxdur. Ve sene de icaze vermerem ki, onu menden alasan.-deyib qeti şekilde Qadirin üzüne baxdı.
-Ne olub ailene?-Qadir bayaqkından ferqli asta ses tonu ile soruşdu.
-Anam men doğulduğum gün ölüb. Atam anamdan sonra bir ile yaxın evlenmeyib. Anamın ili çıxandan sonra atama şeherdeki qohumlarından bir qız getiribler, hem atama heyat yoldaşı olsun, hem de mene analıq elesin deye. Amma atam anama sadiq qalıb. Menim yanımda gördüyün o qadın, yeni o qız, Seadet anam bütün meylini, sevgisini mene salıb. Onun olmayan, amma çox sevdiyi heyat yoldaşı ile qızına her gün biraz daha bağlanıb, ümidle yaşayıb, ne vaxtsa onun olarlar deye.-Nigar müellime bir qeder susub dolmuş gözlerini sildi, sonra dişlerini qıcayaraq,-Lenete gelmiş müharibe!-dedi.-Atam Xocalını qoruyan könüllülere qoşulub, sonra o iyirmi beşi gecesi...-derinden nefes alıb barmaqları ile gicgahlarını ovdu,-az-çox yadıma gelir. Yadıma geldikce de qanım donur. Nenem, babam, emimin ailesi, bibilerim, meşe boyu itire-itire geldik. Bibilerimden en balacası, anam, bir de men, özümüzü gücle Ağdama çatdırmışıq.
-Bes atan?
-Atam?-Nigar müellimenin gözleri yeniden doldu,-İyirmi beşi axşam hücum teze başlayanda atam gelib evdekilere xeber verib ki tez evi boşaldın, birazdan top ateşi başlayacaq. Camaatla birge babamgili de maşına mindirib. Babamla nenem ne qeder dil töküb gelmesi üçün yalvarsalar da, o torpağımı, namusumu bu eclaflara qoyub gele bilmerem deyib. Sonradan biz

<< 1 ... 406 407 [408] 409 410 ... 558 >>