Ağdamda qonşularımızdan bezilerini göre bildik. Onlardan biri axırıncı defe atamı qebiristanlığa doğru qaçan görüb. Qaytarmaq isteyib, atam Baharımı burada qoyub gele bilmerem deyib. Atam o günden itgindir, ne ölüsü var, ne dirisi. Yalan olmasın, Seadet anam Ağdamda gezmediyi xestexana, morq qalmayıb. Amma...-Nigar müellime yene susdu. Qeherden düyünlenen boğazını yumşaldaraq,-anam hele de onu gözleyir.-dedi.
Araya çöken yarım deqiqelik sükut müddetinde Nigar müellime gözlerini qaldırıb Qadire baxdı. Onun da gözleri dolmuşdu. Ellerini yumruq şeklinde düyünleyib dodaqlarını gemiren Qadir yene hirsli idi. Amma o bu defe özüne hirslenmişdi. Zeifliyine, gözlerinin dolmağına. Nigar müellime kederli gözlerile öz-özüne gülümseyerek başını buladı. O bele insanlara çox yaxşı beled idi. Vurub-dağıdan, qeddar görünüşlü bu cüssede yumşaq ve qırılmış bir ürek olurdu. Amma o ürek o qeder incinir, o qeder qırılırdı ki, bir gün üsyan eleyıib hamıya, her şeye qarşı çıxır. Tısbağa kimi berk zirehinin altına girerek kömeksiz bedenini hamıdan qorumağa çalışır. Özü de bilmeden Qadiri bele yumşaldan Nigar müellime fürset düşümüşken onunla danışmaq istedi. Lakin Qadir ondan evvel terpenib:
-Senin atan qehremandır,-dedi,-bütün atalr qehreman olsaydı, bütün övladlar da xoşbext olardı.
Bu cümle Nigar müellimeye onu tısbağa kimi qınında gizlenmeye mecbur eden sebebi anlamağa kömek etdi. Qadir heç ne demeyib aralanmaq isteyirdi, lakin Nigar müellime bu defe de onu saxladı.
-Qadir, ailen sene göre çox narahatdır. Anan-bacın, heç olmasa onlara göre müalice al.
-Men onların çox da vecineyem axı. Onlar mene göre narahat deyiller e, prosto başları sahibsiz qalacaq deye qorxurlar. Yoxsa onlar menden qorxurlar, hetta menden zehleleri de gedir.
-Yaxşı, onda sen hamıya sübut ele ki sen deyişe bilersen.
-Eee!-deye Qadir hirsle qolunu çekdi. Sonra onu qolundan tutaraq divara sıxdı.-Sen deyesen bu gece ecel axtarırsan. Bax, ele eleme ki,-deye barmağını silkeledi,-Seadet ananı da atanın yanına

<< 1 ... 407 408 [409] 410 411 ... 558 >>