gönderim. Evinizi axtarıb taparam, ananı sene qataram, seni de anana!
Nigar müellime bu defe heqiqeten qorxmuşdu. Ne qeder sakit qarşılamağa, özünü ele almağa çalışsa da bacarmırdı. Gözleri berelmiş, nefesi tengiyirdi. Qadir artıq onun berk qorxduğunu yeqin edib qolunu burxaraq ondan aralandı ve qaranlıqda gözden itdi. Nigar müellime ise ne ağlaya bilirdi, ne de sakitleşe. İçini çeke-çeke sinesini tutub etrafa boylanırdı. Birden sağ terefden gelen gur işıq ve yaxınlaşan qaraltı diqqetini çekdi. Daha diqqetle baxdı. bir anlıq ele bildi ki, deli olur. Amma yox, bu o idi. Ne vaxt yerinden terpenib özünü onun boynuna atdı, heç özü de bilmedi.
-Ferid!-deye berk-berk onu qucaqladı.
Çaşbaş şekilde elleri havada qalan Xeyal müellim:
-Ne olub, müellime?-deye onu özünden aralamağa çalışdı.
Bu vaxt bayaqkı gur işıq söndü. Maşından düşen Günel müellime:
-Nigar, ne olib sene?-deye telaşla ona seslendi.
Yalnız indi özüne gelen psixoloq Feridi kiminle sehv saldığının ferqine varıb:
-Bağışlayın Xeyal müellim.-deyib celd ondan aralanıb utandığından üzüne bele baxa bilmedi.
-Allah bağışlasın. Siz yaxşısınız?
-Nigar, ne olub axı burada? Sen zeng elemişdin, sonra kimse ele bil telefonu elinden alıb yere atdı. Sonra ha zeng eledim, telefonun bağlı. Deli oldum, Anara dedim ki, seni axtarmağa çıxaq.
Anar müellim bu vaxt maşının qapısına söykenmiş veziyyetde onlara baxırdı.
-Yaxşıyam, narahat olmayın. Eve getmek isteyirem, anam narahat olar.-deye Nigar müellime telesik maşının arxa qapısını açıb oturdu.
Anar müellim mnişanlısına işare ederek:
-Çox sual verme,-dedi,-o indi özünde deyil. Sen de otur, gedek.-sonra üzünü Xeyal müellime tutdu.-Müellim, oturun sizi de aparaq.
-Çox sağolun,-deye Xeyal müellim razılıqla elini sinesine qoydu,-evim yaxındadır.
Anar müellim daha çox israr etmeyib maşına oturaraq oradan aralandı.Yazın son ayı-May özünün on üçüncü seherini açırdı. Her teref çiçeklerin etri, quşların neğmeleri ile canlanır, insanın qanını qaynadırdı. Özlüyünde çox

<< 1 ... 408 409 [410] 411 412 ... 558 >>