keçib.
-Yaxşı müellime-deyib İsmayıl bufete çıxan dehlize buruldu. Bu onun bayaqdan beri gözlediyi fürset idi. En azından Sevilin halını öyrenecekdi. Birden dayandı. “He, ne olsun? Deyek ki, onun yaxşı, ya da pis olduğunu gördüm, sonra? Rahatlıqla gözlerine baxıb, çekinmeden ellerini tuta bilmeyenden, halını soruşa bilmeyenden sonra onu görüb-görmemeyimin ne ferqi var ki?” O bunu düşüne-düşüne özünü bufetin qapısında tapdı. Bufete girib gözleri ile qızları axtardı. Texminen beş-on addım aralıda qızlar dördlükde masalardan birinde oturub derdleşirdiler. Asta-asta onlara yaxınlaşan İsmayıl onları seslemek isteyirdi ki, Sevincin:
-Ne qaçaqaçdır, bir aya toy olar?-demesini eşitdi. Dalağı sancsa da inanmaq istemedi.
-Ne bilim, dayım arvadı deyir ki, çox nişanlı qalmağın menası yoxdur. Ona göre de toyu gelen aya salıblar.
Sevilin dilinden bunu eşiden İsmayılın sanki dünya başına fırlandı. Durduğu yerde bir addım ireli, bir addım geri getdi. Bunun ne vaxtsa olacağını bilirdi, çünki Sevil artıq nişanlı idi, amma bunu onun öz dilinden eşitmek...Bunun nece bir hiss olduğunu yaşayan biler. Bu vaxt Ayan İsmayılı görüb qolunu Sevincin qoluna vuraraq söhbeti deyişmesini işare eledi. Qızların artıq onu gördüyünü gören İsmayıl özünü ele alıb onlara yaxınlaşdı. Sevile teref baxmadan:
-Qızlar, Xatire müellime deyir ki, gelsinler.-dedi.
Onun sesini eşitcek Sevil diksinib arxaya baxdı. Onun nezerlerini hiss eleyen İsmayıl bu vaxt pencereye teref baxırdı. Duruxan Sevil ne edeceyini bilmedi. “Göresen, o dedikerimi eşitdi?”deye öz-özüne düşündü. Lakin İsmayılın üzündeki laqeyd, soyuq ifadeni görüb düşündüklerinin menasız olduğunu başa düşdü. Züleyxa gözleri hele de İsmayılın üzünde olan Sevilin qoluna toxunaraq getmeli olduqlarını dedi. Özünü ele alan Sevil ayağa durdu.
-İsmayıl, Eli necedir?-deye Sevinc narahat şekilde soruşdu.
-Şükür, indi yaxşıdır. Yusif onu eve apardı.-Bunu eşiden Ayan özünden ixtiyarsız köks ötürdü. Onu bele gören İsmayıl-Yaxşı olacaq, narahat

<< 1 ... 417 418 [419] 420 421 ... 558 >>