senin günahın deyil. Sen çalış, öz heyatını qurasan, çalış menim kimi xoşbextliyini elden vermeyesen. Ne eleyirsen ele, amma Sevincin senden uzaqlaşmağına icaze verme, onun inamını, sevgisini qazan. Bax, yoxsa seni bağışlamaram.
Yusif teeccübden daha iri açılan gözlerle Eliye baxır, qulaqlarına inana bilmirdi.
-Eli, yeni sen meni bağışladın? Sene elediyim bu boyda pislikden sonra meni bağışladın?
-Allah bağışlasın, men kimem ki? Hem de ki menim üçün daha ferqi yoxdur, onsuz da heç ne evvelki kimi olmayacaq.-deyerek Eli elini onun çiynine vurdu.
-Niye Eli? Niye onunla danışmırsan? Axı ikiniz de bir-birinizi sev...
-Yusif,-Eli bezgin ve esebi halda ona baxdı,-bağla da bu söhbeti. Seni bağışlamağımı isteyirsense menim yanımda bir de bu haqda danışma.
-Bil ki men bir ömr boyu vicdan ezaı çekecem.
-Lazım deyil, ezab zad çekme. Bizimki heç vaxt alınmayacaqmış, prosto men şansımı çox zorladım. Ona göre de uje olanlarla barışmışam.
Üz ifadesi, ses tonu Elinin bunları boğazdan yuxarı dediyini açıq-aydın ortaya qoyurdu. Yusifin ezabları ise Elinin dedikleri ile daha da artırdı.

Mektebde ise üçüncü ders yekunlaşmışdı. Dersboyu Ayanın partadan qalxmayan yaşlı gözleri sinif yoldaşları kimi Xatire müellimenin de diqqetinden yayınmamışdı. O bir an evvel dersin bitmesini ve Ayanla danışmaq isteyirdi. Sinif herbi hazırlıq kabinetine getmek üçün hazırlaşırdı. Xatire müellime de jurnalı yazmaq behanesi ile özünü sona saxlamış, sinfin boşalmasını gözleyirdi. Deyesen ,ele Ayanın da yerinden terpenmek kimi fikri yox idi. Refiqeleri ne qeder dil tökseler de Ayan getmek istemediyini deyirdi. Xatire müellime jurnalı örtüb:
-Siz gedin, qızlar,-deye Sevincle Asyaya baxdı.-Ayanı men gönderecem.-sonra jurnalı bayaqdan başının üstünde dayanan Leylaya uzatdı,-Leyla, sen açarı qoy, biz bağlayıb çıxarıq.
-Yaxşı, müellime-deye Leyla elinde tutduğu açarı müellim masasının üstüne qoydu.
Qızlar sinifden çıxdılar. Yerinden duran Xatire müellime gelib Sevilin yerinde-Ayanla üz-üze oturdu.

<< 1 ... 419 420 [421] 422 423 ... 558 >>